Roosendaalsch Schaak Genootschap

Nu zijn er natuurlijk altijd wijsneusjes die je gaan vertellen dat we qua bordpunten gedeeld laatste met de Pion staan. Nou, lekker dan!
Met zuinige winsten en door doelmatig om te springen met onze krachten staan we fier op de vijfde plaats en blijven we in de vijfde klasse.

Om al het aanwezige talent genoeg plaats te bieden waren er maar liefst vier auto’s op weg gegaan naar Etten-Leur, waar wij werden opgewacht door het team van Staunton, waaronder een aantal oude bekenden. Het kwam ons niet heel slecht uit dat Mats druk was met de studie, maar Tamara kondigde aan dat de spelers van Staunton wel degelijk van plan waren ons “in hun val mee te sleuren”.

De teams ontlopen elkaar niet veel, dus het kon een spannende middag worden. Suus was aan bord 7 als eerste klaar met een comfortabele remise, zodat hij nagelbijtend de ontwikkelingen kon volgen en desgewenst van deskundig commentaar voorzien.
Aan het 8^e bord zat ik tegenover Tamara (dus aan de captain’s table). Nu is Tamara in het dagelijks gebruik beslist aimabel, maar achter het bord ben ik een beetje bang van haar. En terecht: Net als vorig jaar bij het Roosendaalsch Open werd ik onbarmhartig van het bord gehakt.
Marc is dit jaar aan een mooie serie bezig en vulde zijn collectie bizarre eindspelen aan met weer een fraai exemplaar (gelijke lopers, winnen op één tempo). Hiermee stonden we weer gelijk.
 
Jan had inmiddels een dijk van een stelling opgebouwd, ruilde de dame voor twee torens, zette links en rechts een stuk en prise en vloog langs een open lijn de zwarte stelling binnen. Met deze modelpartij namen wij een voorsprong.  Zwaarbevochten remises van Jacques en Salah consolideerden die voorsprong. Alleen Ted en Nico waren tot lat in de middag nog bezig.
Ted speelde dit seizoen wisselvallig, maar dit was de oude Ted: rustig bouwen aan een goede stelling, pionnetje meepakken en schakelen naar een gewonnen eindspel. Niets op aan te merken.
Nico kwam in de loop van de middag verloren te staan, wist met weinig tijd op de klok de zaken te compliceren en wel zodanig dat hij waarschijnlijk ergens zelfs gewonnen stond. Met ongelijke lopers en pionnen die niet meer van hun plaats kwamen werd het zoveelste remiseaanbod eindelijk geaccepteerd en juist dit halfje maakt dat we in bordpunten gedeeld op de laatste plaats staan en niet alleen. En dat halfje maakt, dat we in bordpunten niet ongedeeld laatste zijn geworden.
De andere uitslagen kwamen door en het kon niet beter: alles viel in ons voordeel uit. Het was wel sleuren geweest, maar we werden niet meegesleurd. Kortom: een geweldige prestatie van het gehele team en niet in de laatste plaats van Jan (6 uit 7) en Marc (5 uit 6) aan de eerste twee borden!     

Klasse 5L

Navigeer direct naar een ronde:
Ronde 1 · Ronde 2 · Ronde 3 · Ronde 4 · Ronde 5 · Ronde 6 · Ronde 7

Wat de tegenstanders al niet verzinnen om ons avondteam de weg naar de wereldtop te belemmeren! De Baronie B zocht het dit keer in wegomleggingen, een onvindbare speelzaal en lekker alle parkeerplaatsen bezetten, zodat we te laat arriveerden. Aangekomen wachtte ons ook nog eens een ruime overmacht aan ratingpunten (gemiddeld 150 punten meer) en om het nog erger te maken zaten onze tegenstanders voor een spiegel. Als mijn tegenstander opstond, keek ik dus aan tegen een oudere, norse, kale man met overgewicht: heel intimiderend.

Ondanks dat alles was buiten de bijzondere kwaliteiten van ons team gerekend. De teamleider had de tandem Dré en Danny aan de laatste borden geplaatst om druk te zetten vanuit het achterveld. Dit lukte wonderbaarlijk: Danny schoof de stelling eerst vast, kwam tot driemaal toe met een goed geplaatst remiseaanbod, wat na overleg met de Bredase teamleider driemaal geweigerd werd. Maar uiteindelijk kwam er een remiseaanbod van de andere kant, hetgeen Danny (289 ratingpunten minder!) grootmoedig accepteerde. Ondertussen schoof Dré aan het derde bord de partij beheerst en onverstoorbaar naar winst en hadden de Bredaders voorlopig het nakijken.
Want zonder tijd te verbruiken won Suus aan het eerste bord een kwaliteit, miste daarna wellicht een kans op winst, maar liet zijn tegenstander in elk geval flink zweten. In het verre eindspel was uiteindelijk voor niemand meer iets te halen: remise en de twee punten waren binnen.
Om het toegestroomde publiek te plezieren speelde ik een fraaie partij met tal van verborgen tactische wendingen. Helaas werd de partij laat in de avond ontsierd door een lelijke blunder en helaas kwam die blunder van mij. Eindstand 2-2, een resultaat waar we tevreden mee kunnen zijn, evenals met de positie op de ranglijst. Nog niet alle uitslagen zijn binnen, maar de derde plaats is zeker.      

Als we dan toch gaan degraderen, dan zullen we het moerassige gebied van de 6^e klasse met opgeheven hoofd, fiere blik en strijdvaardig betreden. De match tegen Souburg was daarvan een voorproefje: aan elk bord werd harde strijd geleverd, het was “de dood of de gladiolen” en voor minder deden we het niet.

De voortekenen waren niet gunstig: Souburg is een sterke vereniging met een groot aantal leden om uit te putten voor hun externe teams. Bij afwezigheid van enkele vaste spelers had ik daarentegen de grootste moeite om 8 borden te bezetten, maar na vele telefoontjes, mailtjes en appjes kon uiteindelijk Sylvester toch aan het 8^e bord plaatsnemen. Daar speelde hij een gelijk opgaande partij en toen zijn jonge tegenstander een pion wegsnoepte vond Sylvester de tijd rijp voor een mataanval. Daarbij had hij niet meegekregen dat zijn tegenstander ook een mataanval beraamde, die een zet eerder kwam dan die van Sylvester. We stonden dus 1-0 achter maar daarom nog niet getreurd: Aan bord 7,6 en 5 maakten respectievelijk Suus, ik en Nico remise – allemaal in lange partijen met complicaties waarbij een koele blik en helder hoofd noodzakelijk bleven.

Eén rij tafels was leeg, aan de andere tafels met de borden 1 tot en met 4 was de situatie lang onduidelijk. André trof aan het vierde bord ongelukkigerwijze de op één na sterkste speler van Souburg. Hij verloor een pion, wist lang stand te houden, maar moest uiteindelijk opgeven, maar Ted had in tussentijd geprofiteerd van een misgreep van zijn tegenstander en incasseerde zeer tevreden het punt.

Jan stond aan het eerste bord inmiddels goed. Marc stond aan het tweede bord aanvankelijk totaal verloren maar wist een studie-achtig eindspel op het bord te toveren, de nagedachtenis aan Jan Timman waardig  (Jan Timman’s overlijden werd bij de aanvang kort herdacht).
Terwijl de brandweer het café nathield (want zij hadden een receptie) vond de ontknoping plaats: Marc sleepte er een remise uit en Jan won vlot.
Voor partijfragmenten  zie de site van Souburg:     https://www.sksouburg.net/

Bij de nabeschouwing en een uitstekend diner van Ampie werden de vooruitzichten gewikt en gewogen. Met 4-4 werden de dood en de gladiolen weliswaar naar tevredenheid verdeeld, maar staan we nog steeds onderaan, weliswaar ex aequo met twee andere clubs, maar met de minste bordpunten. Wij spelen nog tegen Staunton, de Pion tegen Souburg  en Middelburg tegen De Zwarte Dame.
Het wordt spannend: Statistici en andere knappe koppen kunnen zich te buiten gaan aan prognoses, het beleid omtrent degradatie is nog onduidelijk, de wedkantoren in Zuid-Korea doen goede zaken, bioritmetabellen worden over en weer ontvreemd, doping wordt in ketels aangevoerd.
28 maart, onthoud die datum!      

Voor een argeloze passant leek het een doodnormale maandagavond, maar weinigen konden bevroeden, dat hier de beslissing in de avondcompetitie van de NBSB Avond A2 kon vallen – op het scherpst van de snede. D-day aan de Kade!
Daarbij vallen futiliteiten als olympische medailleklassementen, analyses van de kansen bij het tweepersoons rodelen en andere vormen van sleetje rijden natuurlijk volledig in het niet.

De uitgangspositie: De Baronie C stond slechts één bordpunt en één matchpunt voor op de noeste werkers van RSG. In het licht van de indeling voor de laatste ronde (Baronie moet dan tegen een sterke tegenstander, wij tegen een zwakkere) betekende dit, dat bij winst of gelijkspel de groepswinst voor ons binnen bereik zou zijn. Of de daarmee gepaard gaande promotie wel zo’n lokkend perspectief is, dat is natuurlijk een ander verhaal. In ieder geval is het individuele eergevoel wel zodanig ontwikkeld, dat we altijd voor de winst gaan.

In een geheel nieuwe opstelling gingen we voortvarend van start, althans Ron wel. Misschien nog wat onwennig als herintredende gladiator, kwam hij aan het derde bord minder te staan, leverde een stuk in en liet daarna een dame te vroeg los op een minder goed veld, wat minstens nog een kwaliteit zou kosten. De partij was niet te redden. Ik kwam aan het tweede bord slecht uit de opening, leverde een pion in voor actief spel en ging uiteindelijk akkoord met het remisevoorstel van mijn tegenstander.
Pieter stond aan het vierde bord inmiddels een kwaliteit achter in moeilijke stelling, Jacques leek aan het eerste bord tegen de achterste rij gedrukt te staan. Later op de avond moest Pieter opgeven, maar de stelling van Jacques bleek ergens een geheime springveer te bezitten, want hij kwam soeverein uit de verdrukking en incasseerde het punt (tegen een tegenstander die in deze competitie tot nog toe alles gewonnen had!).

1 ½ – 2 ½ betekent voor ons geen groepswinst of promotie, maar wel een goede prestatie van RSG en bovendien een collectieve prestatie: waar de meeste teams een vaste opstelling hebben, speelden bij ons Jan, André, Salah, Ben, Jacques, Hans, Nico, Suus, Sylvester, Ron en Pieter.
Zij allen delen in uw huldeblijken…     

Heel vroeger wonnen we nog wel eens met 7 ½ – ½, zodat degene die een remise had afgestaan dat nog wekenlang moest horen. Dat waren andere tijden.

Helemaal aan het einde van een lange middag in Terneuzen leek 4-4 nog mogelijk: Jan had een aanval, waarvan we niet wisten hoe die moest doorslaan, maar Jan vindt in zo’n geval doorgaans wel een oplossing. Sylvester stond na een lange partij aan het zevende bord ongeveer gelijk. Met wat rugwind moest er een remise uit kunnen komen. Helaas, het werd tegenwind en met een paard minder is het lastig ploegen in de Zeeuws-Vlaamse klei. Jan kwam niet door de stugge verdediging heen en moest in remise berusten, geen 4-4, maar 5-3 verlies.
Achteraf is dat een eervolle uitslag, gezien het feit dat we een aantal sterke spelers misten door vakanties, ziekte en een Open Dag van een school. (Wat is dat voor een belachelijke planning? Docenten en leerlingen weghouden van de landelijke schaakcompetitie??  Doe dat eens met voetbal…)
Van de 13 vaste spelers voor 8 borden waren er nu 6 beschikbaar.

Uit het verre IJsland toegejuicht door Suus – bij het graf van Bobby Fischer – begonnen we verrassend. Danny was pas een dag van tevoren opgetrommeld en rekende op een zekere nul, maar ruilde aan het achtste bord vlot wat stukken en bood remise aan toen er alleen twee torens en wat pionnen overbleven. De remise werd snel geaccepteerd. Ted was aan het tweede bord ook snel klaar, maar dit kwam omdat hij een stuk verloor. Salah begon op 5 voortvarend, maar liet een aanval langs de a-lijn toe, die hem een kwaliteit en twee pionnen kostte. Aan de partij was geen eer meer te behalen en Salah werd mat gezet.
Door omstandigheden buiten mijn invloed was ik op bord 6 terecht gekomen, waar ik zwaar in de verdrukking kwam, maar me uiteindelijk toch uit de problemen werkte en een remise haalde, evenals Dré die aan het vierde bord een correcte en evenwichtige remise haalde tegen een sterke tegenstander.
Nico stal wederom de show met een voortreffelijke partij aan het derde bord, waarin zijn tegenstander opgaf om een mat te voorkomen.

Met deze uitslag kunnen we wel degelijk vrede hebben, maar het team van de Pion haalde stevig uit en passeerde ons. Onze positie op de ranglijst is wederom suboptimaal te noemen. Er is duidelijk werk aan de winkel.
De leuze “Aan de slag” is onlangs door onbekenden gekaapt.

Stand na Ronde 6

Een paar dagen eerder lag een licht verlies minder zwaar op de maag: In de avondcompetitie waren we tot grote hoogten gestegen, zodat promotie dreigde en daar zaten we niet speciaal op te wachten. Rode Lopers kwam met een sterk team van oude bekenden opdagen. Jacques werd aan het tweede bord langs de h-lijn verrast met een venijnige aanval die niet te pareren was. Suus was de zoete mijmeringen van een verblijf in Spanje nog niet helemaal te boven  en verloor  in een tweesnijdende partij.
Maar Dré boekte aan het eerste bord een comfortabele remise en Salah redde de eer met winst in (alweer) een secuur gespeeld eindspel. 1½ – 2½  en we doen de koppositie met genoegen over aan De Baronie C (die we binnenkort gaan ontmoeten).

Een derby tegen De Pion is natuurlijk op zich al speciaal: bij de tegenstander bevinden zich vrienden, bekenden en medeclubgenoten door dubbellidmaatschappen. (Allemaal zouden zij natuurlijk veel liever voor RSG uitkomen, maar de ballotage is nu eenmaal streng.) In de weken voorafgaand werden mollen gesignaleerd die de opstelling probeerden te achterhalen, waarbij intimidatie en royale hoeveelheden drank niet geschuwd werden.
  
De middag begon rustig met drie remises: De tegenstander van Dré ruilde alles af en verdween stilletjes, Suus bood na lang nadenken remise aan tegen Kees van Hogeloon in een tweesnijdende stelling. Kees accepteerde het aanbod en de conclusie na uitvoerige analyse was, dat schaken toch verdomd ingewikkeld is. Wat later doorstond Ted een aanval van Erik van Elven met glans. Het leek gevaarlijk, maar door Ted werd alles geneutraliseerd. Gelijke stand: dat was alvast mooi, al viel van de overige borden nog niet veel te zeggen.

Terwijl het café gereed gemaakt werd voor een groot feest, volgden de resultaten snel na elkaar: Jan had in de opening een pion geofferd voor veel ruimte en tikte de partij foutloos binnen, Nico won overtuigend van Bas Robben, maar Arco stond de hele partij al niet echt lekker en ging uiteindelijk onderuit. Kort daarna scoorde Marc in grootse stijl het winnende punt.

De enige partij die nog bezig was, was de partij van Jacques. Jacques had een aanval goed doorstaan, kwam iets beter te staan, maar gaf een stuk weg en moest opgeven toen de matchwinst al binnen was. Spijtig, maar niet fataal.

Uiteindelijke score derhalve:   4 ½ – 3 ½ in ons voordeel. Daarmee hebben we de hatelijke laatste plaats overgedaan aan de Pion, maar nog altijd met de minste bordpunten (en 7 van de 12 bordpunten komen van Jan en Marc…).  De opluchting was groot en leidde tot een uitbundige feeststemming en hartverwarmende verbroedering met de leden van De Pion en met iedereen die zich vertoonde binnen een straal van enkele meters.    

En het kon kennelijk niet op,

want twee dagen eerder scoorde het avondteam ook al goed in Hoeven. We speelden in het sfeervolle Tapperijke, tussen de wedstrijdbiljarters met muziek uit onze jeugd op de achtergrond. Misschien wat ongebruikelijk allemaal, maar de sfeer was vriendelijk en plezant.    Hoevense autochtoon Suus won zijn partij aan het tweede bord in minus 5 minuten (dankzij increment had Suus geen tijd verbruikt en zijn tegenstander vijf minuten gewonnen). Dat snel niet altijd nauwkeurig is bleek vrij duidelijk toen Suus een stuk oppikte en de partij naar winst voerde. Hij had nauwelijks tijd om te noteren.
Sylvester trok de score weer gelijk door te verliezen van Caspar, maar op het derde bord (Salah) en eerste bord (ik) bleef de stand lang in evenwicht. Toen ik een pion cadeau kreeg was de winst niet zeer ingewikkeld meer en konden we niet meer verliezen.
Matchwinst lag voor het grijpen, maar dan moest Salah nog wel even winnen of minstens gelijk spelen tegen Daniël. Het werd een latertje, beide spelers hebben vermoedelijk ergens beter gestaan, maar uiteindelijk bleef er op het bord niets meer over om mee te winnen.
Schaakhoeve – RSG 1 ½ –  2 ½  en we staan afgetekend aan kop!

Ik geef het toe: Nul matchpunten (uit drie) en 7,5 bordpunten is geen ideale uitgangspositie voor het resterende deel van de competitie, maar daar hebben we het nu even mee te doen.

Wij trokken voor die derde ronde welgemoed op naar Kruiningen met de sterkst mogelijke bezetting. De Zwarte Dame leek een ongeveer gelijkwaardige tegenstander en aan perfide trucjes, zoals bijvoorbeeld een “tactische opstelling” zouden deze Zeeuwen – sober, degelijk en goudeerlijk immers – zich vast niet bezondigen. Toch?
Ja hoor! Aan de eerste twee borden verschenen de twee zwakste spelers (te oordelen naar hun rating) en de rest schoof door. Nou, lekker dan.

Toen er na twee uur zwoegen nog geen beslissing was gevallen, maakte ik een rondje langs de borden. Eigenlijk stonden we aan alle borden ongeveer gelijk of misschien iets beter, grote rampen zag ik niet opdoemen.
Kort daarna won Jan zijn partij gedecideerd, Ted verdwaalde in een open stelling en verloor. Arco verzilverde zijn ruimtelijk overwicht in een Caro-Kann (die hij zegt niet te kennen….).
Marc kreeg remise aangeboden en besloot dat aanbod een half uur in overweging te nemen (tijd genoeg op de klok) om af te wachten hoe het aan de andere borden ging.

Dat gaf hem ruimschoots de gelegenheid voor reflectie:
In de genoeglijke ambiance van een buurthuis in Kruiningen kun je voor € 1,- uit vier soorten frisdrank kiezen.
Zowel Nico als zijn tegenstander hadden een rol pepermunt in de aanslag. Van hetzelfde merk, maar een ander type.
Arco schoot niet echt op met zijn Sinterklaasrijmen.
Ook zal Marc opgevallen zijn dat de ene na de andere partij voor ons reddeloos verloren ging door vergissingen, misrekeningen en black-outs. Aan de laatste vier borden ging namelijk alles mis.
Marc ging weer zitten en speelde zijn partij foutloos uit, 5-3 dus.

We zitten duidelijk in een dip, wat te doen? Ook tactische opstellingen? Straftraining, hoogtestage, doping? Is Dick Advocaat beschikbaar??
Na elke vormcrisis komt onvermijdelijk een opleving, dus in de resterende vier ronden mogen de tegenstanders een zeer gemotiveerd RSG verwachten. Wij wachten het team van De Pion 2 (met minstens twee RSG-ers aan boord) dus op met het mes tussen de tanden!     

(En het diner bij Ampie smaakte er niet minder om!) 

De vorige wedstrijd tegen de Rucphenaren verliep niet naar wens. We waren met een sterk team afgereisd naar onze schaakvrienden met de bedoeling de puntjes mee naar Roosendaal te nemen. Het werd een beschamende nederlaag.

Nu kregen we thuis de kans om het goed te maken tegen een team dat op papier gelijkwaardig was. Op bord 4 speelde André verrassend tegen onze clubgenoot Patrick. Patrick verweerde zich prima, maar redde het toch niet. Salah speelde op 2 tegen Ruud een lastige partij en kwam minder te staan tegen een doorgebroken pion, maar wist er uiteindelijk een halfje uit te slepen. Salah heeft zich in korte tijd snel ontwikkeld “Hoedje af”.
1 1/2 punt binnen en nog 2 partijen aan de gang. Het kon nog alle kanten op. Jacques moest op 3 alle zeilen bijzetten in zijn partij tegen John en in de tijdnoodfase bouwde hij de druk op, wat leidde tot het wegblunderen van een paard door John. Ditmaal was dus niet Jacques het haasje. Mooi herstel. 2 1/2!  Op 1 zat Nico in een remisestelling tegen Kees en had last van de klok. Op het moment dat ik bij de partij ging kijken zag ik dat de klok onheilspellend stond te knipperen. De “post mortem” was begonnen. Volgens mij had Nico niet in de gaten dat we al gewonnen hadden, dus ik fluisterde dat in zijn oor. Kennelijk verstond hij me niet en antwoordde “Ik heb verloren”.

Door puntverlies van Breda en Rucphen staan we nu alleen bovenaan, een uitzicht om van te genieten. Dat betekent overigens niet, dat we popelen om te promoveren naar een veel sterkere klasse.
Een nieuw dilemma dient zich aan, waaraan we nog even moeten wennen. Wat te doen?.

Ik had het nog zó goed uitgelegd: Het team van Bergen op Zoom 2 is over de hele linie sterk, dus een maatwerktactiek was noodzakelijk: Aan bord 1 t/m 4 moesten we verrassend winnen en aan de overige borden de remise vasthouden. Aldus zou een eenvoudige winst dan het resultaat zijn.
Simpel en effectief.  Aanvankelijk leek deze tactiek te slagen: Mark won vlot en Hans vuurde zijn eerste remiseaanbod af.  Tot zover alles onder controle.
Een serene rust daalde neer over de Veestallen. Aan de meeste borden ging de strijd gelijk op. Toen een bezettingsmacht van militairen het café innam, kwam er ook tekening in onze strijd en helaas gingen daarbij de wijze raadgevingen van de teamleider verloren – als eerste bij mijzelf.    

Jan en Ted scoorden vrij comfortabele remises, maar aan de lagere borden begon het verzet gestaag af te brokkelen. Ik verloor onnozel een pion en daarna de partij, Jacques en Hans volgden.  André trof gewoontegetrouw een speler zonder rating, maar die wel ruime ervaring in het wedstrijdschaak meebracht. Zijn remise was een laatste lichtpuntje, Arco miste de winst na een ingewikkelde partij. Borden 1 t/m 4 gelijk, borden 5 t/m 8 een half punt uit vier partijen…

Er had beslist meer ingezeten, 2 ½ – 5 ½ was iets te geflatteerd voor de bezoekers. Zij staan nu aan kop. Wij gaan ons schrap zetten voor behoud in de vijfde klasse.        

In de tweede ronde van de Avondcompetitie (NBSB  A2) troffen wij de concullega’s van De Raadsheer in Bier- en Eetcafé Den Hoek in Klein-Zundert. Het werd een lange, maar mooie avond: Terwijl de meeste borden al waren opgeruimd en de laatste biljarters hun rondjes voltooiden, zaten Jacques en Salah nog verwikkeld in zware partijen met ongewisse uitkomst – en dreigende tijdnood. Daarbij was hun uitgangspositie wat comfortabeler dan die van hun tegenstanders, want verliezen was al geen optie meer voor ons team.
Hans had namelijk aan het vierde bord een groot overwicht gekregen en zijn tegenstander langzaam maar geduldig overrompeld. Ik had een partij, die na enkele scherpe momenten op remise leek af te gaan, maar na een misgreep van mijn tegenstander kreeg ik het punt cadeau.

Aan het eerste bord moest Jacques uiteindelijk de vlag strijken, een eervolle nederlaag na een voortdurend onduidelijke strijd. De partij van Salah (tweede bord) kende evenveel bochten als de weg naar Zundert. Een remise was voldoende geweest voor de matchwinst, maar hij ging met gelijk materiaal het eindspel in en won de partij knap. Debuteren als matchwinner, dat is natuurlijk een mooie opsteker!

De Raadsheer B – RSG A:    1 -3

Het is dringen aan de top, we delen de koppositie met Eeuwig Schaak (onze volgende tegenstander…) en De Baronie: gelijke match- en bordpunten!