Roosendaalsch Schaak Genootschap

Onder menu Intern is het reglement nu ook online te vinden.

De verslaggeving van het DKR en de Keizercompetitie blijven, op het internet, dit jaar wat achter. Ben heeft zijn eerste ronde partij, van het DKR, tegen Erik op de site geplaatst, een mooie pot. De opening getuigt van lef en de rest is schaak met ballen.

Maar van de andere partijen niets, en toch zaten daar aardige momenten bij. Wat te denken van deze kleine combinatie?

van Hogenloon,Kees – van de Broek,René

De interne competitie loopt en we hebben in het eerste verslag gelezen dat er een goede opkomst was en dat valt tot en met de derde ronde niet tegen. Onderweg naar die derde ronde noteren we toch een paar pech gevallen. Genoten die wegens ziekte of omstandigheden niet aanwezig kunnen zijn. Heren sterkte!

De tweede ronde bracht de remise van Joey tegen Nico, de wilde offerpartij van Ron tegen Pieter, en wie durft nu nog te beweren dat er niets gebeurt op maandagavond in de Veestallen? We krijgen zelfs bezoekers die af en toe hun neus laten zien in de speelzaal. Het ware beter wanneer ze mee deden.

Afgelopen maandag was alweer de derde ronde van de interne Keizerlijke competitie en omdat er geen verslagen van deze competitie gepubliceerd worden, een partij uit deze competitie.

Marc krijgt een bekende opening voor zijn neus, afgelopen zaterdag nam zijn tegenstander nog met de Dame terug, en kwam het opgejaagde Paard van d5 ook na een paar zetten op g6 terecht en na de zelfde reactie op de Koningsvleugel h4, spreekt de rest voor zich.

De zaterdag competitie van de KNSB bracht het RSG naar Etten-Leur. De plaatselijke schaakclub Staunton aldaar spelend in het gebouw dat ”d’n Drempel” genoemd is. In verband met het afsluiten van de A 59, werden we verplicht om de landelijke route te nemen. De nieuwe rondweg genomen, dus Oudenbosch als de pest gemeden, dwars door Hoeven, voorbij aan Bovendonk en bij de oude Adidas links met de bocht mee, wel voorsorteren, en we zijn er bijna, maar nog niet helemaal.

“Dun Drempel”; dat is toch geen Brabants? Hoezo geen Brabants? Nou bij ons thuis hadden ze het altijd over nun “durpel”. “Nun durpel”? Wat is dat nou weer? Nou, nun drempel. Het zit zo: ‘ge hed un kozijn, daar doet un deur in en dan mot er aan dun onderkant okwa en dat is dun durpel”. Het niveau van de conversaties in de auto wordt er niet beter op, maar vermakelijk is het zeker.

Een verzwakt Staunton, de vaste 2^de en 3^de bordspelers hadden forfait gegeven, trad aan met een paar vaste krachten en een mix van jeugd en invallers. Na een uur spelen, in een ongezellige ruimte, typisch wijkgebouw, met een erg groot plasmascherm aan de muur, stond Ben al erg goed en was de indruk van de andere borden voor de teamcaptain positief.

1 – 0. Ben heeft een 100% score, dit inclusief de partijen van vorig seizoen. Genoot gefeliciteerd voorwaar een prestatie van formaat. Zijn tegenstander speelde deze middag in een verloren positie lang door maar was toch om 15.00 uur gepakt en gezakt. Hij groette nog met een: “Heren nog een prettige voortzetting” en daar ging hij, dun drempel over naar buiten, het zonovergoten Etten-Leur in.

Hans vaste kracht van de “Seleçao” maakte er professioneel 2-0 van, kwam naar eigen zeggen niet goed uit de opening maar in het middenspel werd zwart duidelijk gemaakt hoe laagdrempelig zijn stelling was.

Christ kopt de 3-0 binnen in een partij waar hij zoveel voorzetten kreeg dat hij alleen maar omhoog hoefde te springen om de bal te raken. Bij het landen wel uitkijken voor “dun durpel”.

Arco is de goedheid zelve. Hij is Sinterklaas of anders lijkt hij er heel sterk op. In een scherpe Italiaanse partij opzet werd hij door zijn vrouwelijke tegenstander verrast met een Dame zet. Een en ander leidde tot Dameruil en een onduidelijke stelling. Hij nam contact op met de teamcaptain en meldde dat hij een remisevoorstel zou willen doen. 3 ½ – ½. Later werd hem voorgerekend dat deze remise hem 75 Elo punten kost. Hij zat er niet mee, hij had een leuke partij gespeeld tegen “Bianca”, daar valt ook veel voor te zeggen.

Johan wint geruisloos, mooie penning met kwaliteitswinst goede partij. 4 ½ – ½. Tussen de bedrijven door bekijkt hij ook wat stellingen van teamgenoten en heeft altijd wel een redelijke stellingsbeoordeling. Hij complimenteerde de teamcaptain met zijn 17. …, a5!!! Jullie hadden erbij moeten zijn, noem het drempel overschrijdend.

Marc speelde tegen oud RSG lid Jan Hendrix. Een scherpe partij, waarin zwart zoek wordt gespeeld maar als wit op de 22^ste zet weigert de kroon op het werk te zetten in deze stelling.

Dan is het een wreed spel en gaat het van kwaad tot erger. Jammer, zwart nam de aanval over en won. 4 ½ – 1 ½.

Ted kwam in een eindspel terecht van toren en loper, tegen twee lopers, moeilijk om daar iets zinnigs over te zeggen, dus remise en volgens Ted deed zijn tegenstander allemaal goede zetten. ergo 5 – 2.

Nico, nam gelijk de goede afslag in Etten-Leur, ik ben hier thuis, komt in tijdnood, dit terwijl, wanneer hij naar een stelling kijkt, hij weet wat de er hand is in die stelling. De vergelijking met “dartritis” is niet geheel op zijn plaats en flauw, Eminence deel uw tijd beter in, is het enige advies dat we als team kunnen geven want schaaktechnisch heb je ons volledige vertrouwen. Uitslag 5 – 3.

De teamcaptain is tevreden met de uitslag, maar gezien de tegenstand en op welke borden de punten behaald zijn, ziet hij de toekomst met enige zorgen tegemoet, handhaven was het devies. Feit staat dat we vorig jaar ongeslagen kampioen geworden zijn, en we een teamcaptain hebben die zich hardop afvraagt of we eigenlijk wel gepromoveerd zijn. (zie uitslagen andere 6^de klassen op netstand.nl)

De bewering dat angsten, en misschien is drempelvrees er een van, er zijn om overwonnen te worden, bevat misschien wel een kern van waarheid, als dat zo is dan heeft Team RSG 1 deze horde bekwaam genomen.

Genoten tot de volgende ronde en denk erom de tegenstander heeft de eerste ronde verloren, die zijn tot op het bot gemotiveerd, maar wij hebben hopelijk dan weer de Suus, in ieder geval wel de zekerheid van het ijzeren, onverzettelijk duo op 7 en 8.

De Teamcaptain

De mooiste partij van de avond! En (voor sommigen) wellicht ook wel de meest versassende uitslag van de avond.

De opdracht van de teamcaptain was duidelijk: meer winnen dan vorig jaar. André van der Graaf, die met BSV A tegen ons A-team speelde gaf ons goede moed door te melden dat BSV -B behoorlijk verzwakt was ten opzichte van vorig jaar, toen bezette Rob Hopman-Been en René Punt de eerste twee borden (samen goed voor 3762 ELO punten).
Ondergetekende speelde op bord één een Tarrasch met een tempo minder (je speelt met zwart gewoon dezelfde zetten als met wit en dan maar hopen dat de extra zet van wit niet veel voorstelt). In dit geval pakte het goed uit en na de partij merkte mijn tegenstander Bas van der Putte droogjes op dat ik op zet 20 met loper c3 de winnende zet had kunnen doen. Zie diagram.

Het paard op e2 is overbelast. Na 20. Lc3! Pxc3?? is het mat in twee.

Ook zonder deze zet staat zwart nog steeds gewonnen, maar langzaam liet ik het voordeel glippen en op zet 30 was het voordeel helemaal verdampt. Onder grote tijdsdruk kon wit niet altijd de beste zetten vinden en kon het volle punt op zet 54 alsnog voor RSG bijgeschreven worden.

Op bord twee speelde Martijn met wit tegen Piet Bruys een zeer solide partij. Wit had steeds een prettig overwicht. En na een foute koningszet was het met een tactisch grapje in één klap gewonnen voor wit. Tijdens de partij (!) werd nog even geanalyseerd wat er was gebeurt na een goede koningszet. In dat geval was het zo bleek ongeveer gelijk.

Op bord drie speelde Ron Höfer tegen Kees de Looff. Ron wilde zich revancheren voor het debacle tegen Pieter de Nijs (twee stukken offeren na vijf zetten …). Maar ook nu leek het weer niet te lukken. Maar Ron bleef er in geloven en in een totaal verloren stelling wist Ron toch de volle winst te pakken. Hoe heb ik niet mee gekregen, maar het punt telt wel.

Op bord vier speelde teamcaptain Joey met wit tegen Alexander van ‘t Hof. Wit had een mooie stelling. Er waren zelf offers op h6 mogelijk, maar winnend was het waarschijnlijk niet. Zwart kwam sterk terug en had met twee stukken tegen een toren wellicht een klein voordeeltje. Joey bood tactisch remise aan bij een stand van 2-0. Zwart nam dit niet aan en werd professioneel van het bord geschoven.

Eindstand dus 4-0, wat ons op een reprimande van Ted kwam te staan. Volgens Ted’s schaak etiquette was het beter geweest ergens een halfje te laten liggen. Maar volgens mij geldt dat alleen in de maand december.

Vorig seizoen liep ons gevierde team tegen Rode Lopers een flinke nederlaag op: ½ – 3 ½ . Er was een excuus: de verlichting in het café was op knijpkatsterkte. Het helder stralen van ons spel noch het flitsen der combinaties waren bij machte dit euvel te verhelpen.
Dit keer zou zoiets ons niet gebeuren: Enkele teamleden hadden hun conditie en rating flink opgepoetst in de zomertoernooien, weer anderen hadden de zomer in contemplatie doorgebracht met rust, reinheid en regelmaat. Het licht deed het.
Om in de sterkst denkbare opstelling te spelen, had de captain zichzelf buiten het team geplaatst en Zekerheidje aan bord drie gezet, als steun voor de topborden en als voorbeeld voor het vierde bord.
De teamdiscipline was voorbeeldig, zelfs bijna Noord-Koreaans: binnen enkele zetten stond er op alle borden een loper op b2 (voor wit) of g7 (zwart). Dit natuurlijk indachtig de wijze lessen van Euwe: laat die centrumpionnen maar komen, dan maken we het met een sierlijke flankaanval af.
De centrumpionnen kwamen inderdaad, vooral aan het derde bord. Van een tegenaanval was echter geen sprake, niet over de flanken, nergens. Wit maakte de partij met een fraai torenoffer af.
Ons ratingbeest Dré heeft alle boeken van Euwe in de kast staan en bestudeerd, maar het stukverlies dat hij in het eindspel opliep, was niet in de geheel herziene uitgave van 1953 opgenomen: 0-2.
Nico speelde aan bord 1 een ingewikkelde partij met wederzijdse kansen, maar met 11 minuten op de klok voor 20 zetten bood hij wijselijk remise aan.
Jacques had aan bord vier lange tijd gelijk spel. Volgens alle kenners in het café (en die zijn er veel, kenners) was het potremise.
Volgens Jacques niet.
Jacques heeft meestal gelijk, hij verloor een cruciale pion en de partij.
Wederom ½ – 3 ½, hier is duidelijk sprake van grote consistentie.
Ben Cartens

Ted van Eck-Marc Naalden: 0-1.

Na een ongewone opening met e4, e6, f4 kreeg wit aanval na een tegenovergestelde rokade. Na een wit paard-offer zat er een ongeziene tussenschaak in en wint zwart een stuk en de partij.

Frank Suykerbuyk-André van de Laar: 0-1.

Gesloten Siciliaan, waarbij zwart ruimtelijk voordeel en het loperpaar kreeg. Later verliest wit materiaal en geeft op.

Ron Höfer-Pieter de Nijs: 0-1.

Ron startte de partij in de 4e zet al met een loper-aanval: e4-e5, pf3-pc6, lc4-h6, lxf7!! Wit schrok zich te pletter en dacht tien minuten: dit kan niet. Slaan die loper. Ron sloeg meteen weer met een paard en dat nam zwart ook maar mee. Wits dame-aanval kwam niet op gang. Na 6 zetten besloot Pieter een paard terug te geven en kwam uit de opening met een loper meer, 2 pionnen minder en een behoorlijk goede stelling.

Evert Grift-Hans Ravestein: 0-1.

Wit moet met zijn paard naar a2, waar het buiten spel staat, daarna gaat pion e4 verloren en komt zwart beter te staan. Wit speelde ondanks de foutjes een goede partij.

Rob Verbeek-Hans Otten: 0-1.

Spannende pot, de partij ging lang gelijk op. Zelfs toen Rob na 30 zetten een kwaliteit verloor bleven er winstkansen voor beiden. Helaas, Rob zette schaak met zijn dame, maar kwam daarmee in het loopveld van een toren en dat was einde partij voor het zich opnieuw kranig werende eeuwig talent van RSG.

Joey Wattimena-Nico Kloosterboer: ½-½.

Na al die zwarte overwinningen eindelijk eens een remise. Een serieuze partij. Wit stond onder druk, maar kon zich goed verdedigen. Een offer van zwart kon nog net worden afgeslagen. De heren gingen tevreden als laatsten naar de bar.

Ben Cartens-Leo Phernambucq: 1-0.

Vertraagde Cunningham. Wit benutte de extra ruimte en kwam met een uiterst speculatief offer. Zwart vond niet de beste verdediging en verloor een stuk en de partij.

Gelukkig, bij RSG wint ook nog eens iemand met wit.

Prima opkomst de eerste keer!

Arco Schumacher-Marc Naalden:  0-1.

Arco speelde wat Arco Kann, maar toch niet helemaal wat Caro Konn, waardoor Marc zeer goed uit de opening kwam. Wat volgde was café-, nee, discoschaak van het hoogste nivo.

Pieter de Nijs-Rob Verbeek:  1-0.

Pieter wint snel een pion. Rob bleef goede zetten doen en via diagonalen met lopers het koningshok belegeren, maar materiaal-voordeel toren tegen loper en nog enkele zwarte pionnen minder gaven de doorslag.

Christ de Veth-Hans Ravestein:  1-0.

Gesloten Sic, waarbij wit na de opening toch wel voordeel heeft, wit blundert, maar allez! Het eindspel was lastig, maar niet verloren voor zwart, edoch Hans gebruikte veel te veel tijd en ging door de klok.

Nico kloosterboer-Frank Suykerbuyk:  ½-½.

Een positionele partij met snelle afruil van de lopers, verder zonder foutjes en om 23.00 uur werd tot remise besloten.

Johan Goorden-Ted van Eck:  ½-½.

Londen-opening met wit paard c3 ipv pion c3, zwart kreeg een isolani op d7, maar had het loperpaar. Uiteindelijk werd het te ingewikkeld om nog een gat in de stelling te zien en werd op voorstel van zwart tot remise besloten.

André van de Laar-Marvin Jacobs:  1-0.

Larsen-opening (b3), waarbij zwart wit de gelegenheid gaf om zijn centrumpionnen op c4-d5 en e4 te posteren. Zwart kwam daardoor enigszins in de verdrukking en toen de witte centrumpion op d7 verscheen was de strijd gestreden.

Jacques Smits-Frank Rockx:  1-0.

Sic-opening, dat heeft Frank ook gedacht na de partij, waarbij hij de zaal in smeet, dat schaken een schuttingwoord-spel van 3 letters was. In de opening zat wit ontzettend te klooien, zijn hele koningsvleugel ging aan flarden en 2 pionnen minder. Toen werd zwart te gretig en offerde een paard, maar wit kon de stelling verdedigen en het stuk méér besliste uiteindelijk de partij.

Leo Phernambucq-Ron Höfer:  0-1.

Nieuw lid Leo gaf goed partij, maar Ron was toch een maatje te groot.

Evert Grift-Ben Cartens:  0-1.

Als een jonge hond zette Evert de partij op en bereikte minstens een gelijke stelling. Na een onnauwkeurige zet won zwart een pion en daarna nog 2. Het eindspel was door de vele penningen niet meer te houden.

Ab Witkamp-Patrick Heijnen:  1-0.

Zwart werd geveegd met een Evansgambiet en een loperoffer op f7. Zwart had niets in te brengen.

OUDE TRADITIE IN ERE HERSTELD:
CULTUURPRIJS VOOR HET RSG ?

De tweekamp. Oud Germaans gebruik.

“Och, mein lieber, meine Süüse du hast verloren mit Schach heute Abend”, dein Gegner, war er besser?” “Nein, Nein, Nein” antwoordde Lasker, lichtelijk geirriteerd, terwijl hij zich helemaal ontkleedde, zijn kleding vervolgens in de open haard smeet (ook bijgeloof was Lasker niet vreemd) en alleen met zijn sokken inclusief sokophouders aan, voor zijn partner ging staan, haar diep in de ogen keek en de legendarische woorden sprak: “Nein, er war Schlechter”. Lasker overleefde de tweekamp ternauwernood, +2, -2, =8 en daardoor behield hij zijn wereldtitel.

Een van de puurste vormen van strijd is de tweekamp. Mano a mano! Denk aan de bezwete koppen van boksers, die vertraagd een rechtse hoek opvangen en waarbij de zweetdruppels ervan af spatten. Vooral aan Armeense Olieworstelaars in super slow motion.
Het schaakspel is uitermate geschikt voor deze vorm van strijd. De tweekamp brengt duidelijkheid. Wie de sterkste, wie de slimste, wie de handigste , wie het best voorbereid is, wie het beste zitvlees heeft, enz..

Als we de partijen beschouwen die gespeeld zijn ten huize van het RSG, ongeacht de uitslag, is er achteraf altijd wel iets mis mee. En eigenlijk zou de verliezer, direct de handschoen weer op moeten kunnen pakken door een revanche partij te eisen.
Een tweekamp over twee winstpartijen en remises tellen niet mee. Het lijkt een faire manier om een competitie spelen. Gelukkig hebben we geen last meer van de zandloper, de snorrende gaslampen, en een meekijkende tegenstander in de bedenktijd. Alles is digitaal geregeld, en alle kinderziektes zijn eruit, nu nog de wedstrijdvorm. Heren laten we ervoor gaan zitten.

Een partij met wit en een partij met zwart. Winnaar gaat verder in de winnaars poule en de verliezers in de verliezers poule, die wordt na de tweede rond weer aangevuld met de verliezers van die tweede ronde. Wedstrijdschema is het zogenaamde “Wimbledon” model en er vindt een loting plaats voor het begin van de eerste ronde. Dus aanwezigheid wordt beloond, afmelden is geen optie.

Dus allen op de inloopavond aanwezig en stem voor het Tweekamp Toernooi van het RSG.®

Agge geluk et meugde misschien wel twee kere tegen de Suus. En zitten dur un paor remises bij dan misschien wel meer kere. Darvor zoude alleen al meejdoen! Of mot er jist weer over vergaderd worre?