Helaas waart het griepvirus nog door de straten van Roosendaal met als gevolg, regelementaire nullen en enen in de 5de ronde. Deelnemers zonder partij is vervelend en geen plan B, ook die deelnemers komen om te schaken. Een leuke pot spelen in competitieverband. Overmacht is echter een serieuze zaak en heeft soms vervelende gevolgen zo ook voor het DKR. 3 partijen die niet doorgingen.
Bij de partijen die wel doorgingen geen remises, bravo! 9 winst partijen voor wit, 5 voor zwart. En ik verwijs naar de partijen op deze site,wel een paar momenten die wat extra aandacht verdienen.
Uit de volgende partij een paar momenten, wit mist de directe winst.
Later in diezelfde partij krijgt zwart nog een kans maar hij maakt er helaas geen gebruik van.
In de partij tussen Alik en Stefan werd de diepzinnigheid van een passief kwaliteitsoffer te laat ingezien door zwart en daardoor heeft Alik nog steeds 100%. De vraag wie hem van die 100% score af zou kunnen houden is niet simpel te beantwoorden: Die moet namelijk gezocht worden in de groep achtervolgers met 3 ½ punt. De nummers 2,3,4 en 6 van de ranglijst heeft hij al aan zijn zegekar gebonden. Is er sprake van een “Vorentscheidung”? Met nog twee ronden te gaan een vol punt voorsprong. Veel succes gewenst aan zijn toekomstige tegenstanders misschien kunnen die de spanning weer terug in de competitie brengen.
De partijen van ronde 5 kunnen online nagespeeld worden onder menu “Partijen”. De partijen zijn ook als pgn per ronde te downloaden via Menu-> DKR stand indeling-> Parijen (pgn).
In haar oneindige wijsheid heeft de redactie van de Volkskrant besloten, of was het de lay-out man, de schaakrubriek weer in het sport gedeelte te plaatsen en het dammen en bridge te saneren. Al jarenlang volg ik die schaakrubriek, want ik ken de schrijver ervan. Gert Ligterink heb ik in een grijs verleden wel eens gesproken. Hij was onder andere deelnemer aan het Liga schaaktoernooi. Een regionaal toernooi met een aparte formule.
“Spelen zoals ik het nooit durfde” is de kop boven het stuk in de zaterdageditie van de Volkskrant en het gaat over M. Bosboom. Bosboom is een schaakdier het leeft, eet en drinkt schaak. Deze 55 jaar oude schaaknomade speelt erg origineel en is daardoor zeer onvoorspelbaar maar altijd een goede toevoeging aan een toernooi, of tegenstander van een simultaan.
“Spelen zoals ik het nooit durfde”, heeft aan de ene kant ontboezeming en tegelijkertijd iets terughoudends. Zo van ik wist wel dat het ook zo kon, maar deed het niet, want ik durfde het niet, in dat spelletje. Dit met de verslagen van de avondcompetitie van het RSG in het achterhoofd, die zonder meer de Kronieken van het Genootschap in kunnen, realiseerde ik me dat de spelers van die avondcompetitie misschien wel niet durfde te spelen!
Vrolijkheid en jolijt alom in de verslagen, zelfkritiek en berusting, maar de teneur staat me niet aan. Allebei de teams hebben met het kleinst mogelijke verschil verloren en men spreekt van “Knap spel” en “Keurige remises”. Geen partijen en geen varianten. Niets.
Het is wel duidelijk; “Verlies”, moet goed gemanaged worden. De teamcaptain geeft instructies in de trant van: “Durf niet te winnen, want…..wie weet wordt ons wel een promotieloer gedraaid!” Na de partij : “we zijn goed nog weggekomen met dit verlies, het had ook 2-2 kunnen worden!!”. “Voor het zelfde geld hadden we gewonnen”. Genoten, je moet er toch niet aan denken!
En wat te denken van onze tegenstanders, die deze verslagen ook lezen. Die komen hier in de Veestallen met het idee “Die mannen van het RSG, die willen toch niet winnen”. “Waarom ze meedoen, wie het weet mag het zeggen”. Genereert dit meer omzet ofzo? Dan spint er nog iemand garen. Stel dat er een tegenstander op bezoek komt, in de laatste competitieronde, en die hebben afgesproken om te verliezen van het RSG en het RSG daardoor een kampioensloer draaien, daar ligt de teamcaptain ‘s nachts wakker van.
Genoten dit voelt niet goed en daar moet verandering in komen. Promotieangst moet eruit. Het kan toch niet zo zijn dat een afgevaardigd team van het RSG niet meespeelt voor de winst in die klasse en zeker in de wedstrijd zelf. Strength en Honour. Dat moet er GVD van af spatten. Opvreten die zooi en weer over tot de orde van de dag. Ik zeg ”Face the Enemy” er naar toe, met een instelling om ze te killen. Tot de laatste druppel bloed weerstand bieden en als we dan toch op de regenachtige treur/terugweg, als de super lange rochade in de auto zitten, kunnen we altijd nog zeggen dat we er beter uitzagen! Nu nog 6 schaakbeesten vinden die deze barre reizen willen ondernemen. Hier een verslag van zo’n ontmoeting in andere tijden.
Net na de eeuwwisseling in die goede oude tijd gingen we met een gelegenheidsteam van het RSG naar Schavo. Bo op 1, een Koningsgambiet spelend,, The Don op 2, De Suus op 3 en André op 4. Ratingverschil van gemiddeld 200 heilige Elo’s in Tilburgs voordeel. Op de fiets, door wind en regen. Bij Dorst, onze eerste en enige stop, dronken we wat, aten zwijgzaam onze boterhammen en daarna herhaalden we onze varianten al fietsend. We speelden in het fractiegebouw(tje) van de PVDA te Tilburg. Schavo- C, had de nepchampagne al koud gezet , in de veronderstelling dat het ratingverschil en het thuisvoordeel wel doorslaggevend zouden zijn voor de winst en het Kampioenschap. Wij de “underdog” wonnen. We wonnen en zij werden ”kalt gestellt” met 3-1. Zingend kwamen we thuis, kletsnat en door en door koud maar dat kon de pret niet drukken. Gezeten rond de plattebuiskachel namen we nog een neut en genoten. Bijgaand de partijen. Prettig Weekend.
Stel dat…stel hè, wij in de laatste ronde met 4-0 van KING verliezen, én Baronie wint met 3-1 of meer van ’t Paardje, én ’t Paardje wint in ronde 6 van de Raadsheer én BSV wint van De pion, dan zijn we gedegradeerd. Ik dacht ik vertel het maar even, dan komt het niet als een verrassing.
Het andere horrorscenario is echter waarschijnlijker. De Pion en de Raadsheer winnen allebei nog 1 van hun 2 te spelen matches, wij winnen met grote cijfers van KING. 3 teams eindigen bovenaan met 7 matchpunten, maar wij hebben de meeste bordpunten, en worden kampioen.
Place your bets, ik ga voor handhaving in A1.
Best apart dat Baronie nog maar 1 matchpunt had weten te behalen, want het is een sterk en zeer ervaren team ( zowel Baronie als RSG brachten maandag ,opgeteld meer dan 100 jaar schaakervaring mee).
Mijn teamgenoten maakten alle 3 netjes remise, zodat ik het kon afmaken met een mooie nul.
Een inkoppertje , niet wetende op dat moment dat degradatie ook nog tot de mogelijkheden behoorde.
Ik speelde tegen Willem van der Linden en dacht een winnende aanval te hebben (was overigens een waanidee), maar kreeg de genadeklap maar niet uitgerekend. Helemaal dolgedraaid, deed ik toen maar, nadat dezelfde onzinvarianten weer voor de 100e keer in mijn hoofd langskwamen, met nog een paar minuten op de klok , een willekeurige zet, en verloor kansloos.
Toen ik een minuut later, totaal verdwaasd aan de bar, mijn biertje bestelde kreeg ik van Ted de gouden tip, om in dit soort gevallen, geduldig te blijven. Bedankt! Ik ga ermee aan de slag.
Overigens, voor al die agenten met hun geklaag over verwarde mensen op straat: count your blessings, of kom anders even een kijkje nemen op een willekeurige maandagavond bij de Veestallen.
Alles ligt dus nog open in avond-A1. Over een paar dagen , als alle partijen van de 6e ronde gespeeld zijn weten we wellicht meer.
Op 26 februari trad de viermansbob van RSG C aan tegen het team van Baronie C met het vaste voornemen er een clean sweep van te maken. Hoezo meedoen belangrijker dan winnen?
De vorming van het team had wat voeten in de aarde: De oppositieleider van een aantal nederzettingen ten noorden van Roosendaal verkoos een schnabbel in het lezingencircuit boven het teambelang, zodat in allerijl Zekerheidje moest worden ingevlogen, onvoorbereid en met een aanzienlijke jetlag.
Al vrij snel na de openingsceremonie verslikte Dré zich in een Noordse Combinatie, kwam ondersteboven van de schans en reed in een wak. Het falen van de kopman legde een zware druk op de overige spelers. De Captain maakte na een vlak gereden schema in de Najdorf een ruime plusremise in het gerechtvaardigde vertrouwen dat de twee resterende spelers het Holland Heineken House weer tot orgiastische vreugdetaferelen zouden brengen.
Jacques speelde onder neutrale vlag, vanwege zijn Russische contacten en produceerde een opening, die in het Curling al lang niet meer gebruikelijk is en die erin bestaat dat beide spelers met een pion naar voren rennen, zulks onder het wegbezemen van enig materiaal en zonder acht te slaan op wat de ander doet. Al doende ontstond een eindspel dat behoedzaam manoeuvreren op glad ijs vergde.
Zekerheidje voerde aan het vierde bord, gesterkt door een dieet van noedels en hondenvlees, de partij vlot naar een schijnbaar winnende stelling. In het zicht van de finish trad echter enige sneeuwblindheid op en met een ferme bodycheck kwakte zijn tegenstander hem over de boarding.
Daarop redde Jacques de eer van de viermansbob met een winnend eindspel. Met de soepelheid van geest die ons zo eigen is, concludeerden wij tijdens de losersvlucht, dat Kim Jong-un zij dank promotie royaal buiten bereik blijft, want promotie: nee, dat moet je echt niet willen: meedoen, daar gaat het om! Knap gespeeld derhalve!
RSG C –De Baronie C 1½ – 2½
Team RSG dendert door in de klasse 3a van de NBSB zaterdagcompetitie. Stukkenjagers 6 was een simpele “walk-over” en tegelijkertijd konden we onze tegenstander van de volgende ronde goed observeren! Stukkenjagers 7. Die speelden ook thuis, in het culturele hart van Tilburg. De Cinecitta. We speelden de partijen in een mooie bovenzaal met een werkelijk schitterende ovaalvormige tafel. Wel zo’n 5 meter lang en uit een stuk. Nico vroeg zichzelf af hoe ze die tafel in die zaal gekregen hadden. Goeie vraag. Hoe was het mogelijk?
De Raaf had zich met doktersverklaring afgemeld, maar zijn geest waarde als een schaduw door de speelzaal. Supersub Frans viel voor hem in. Frans nog mede matchwinnaar van de vorige ronde, haalde weer zijn gewaagde tactiek van stal. Het passieve Dameoffer! Zou het mogelijk zijn?
Suus won een stuk en bood zijn tegenstander een consumptie aan. Ja daar moest op gedronken worden. Hij was terug in no time en sprak zijn ongenoegen uit over het feit dat je in de Cinecitta niet met contant geld kunt betalen. Duizend sissen waren zijn deel, De Goldcard van het Team RSG meegegeven.
Frans tactiek leidde niet tot het gewenste resultaat en we stonden met 1-0 achter. Hij stond bij de andere borden te kijken en merkte op dat hij zulke stelling nooit krijgt. Zekerheidje ging boodschappen doen en het was weer gelijk. Suus ging mee en we stonden voor. 2-1.
Uiteindelijk werd het 7-1 voor Team RSG. Nou lag dit niet aan het geweldige spel van Team RSG maar meer aan het niveau van de tegenstander. Winnen daar gaat het om, het doel heiligt de middelen. Maar de manier waarop sommige punten tot stand komen werpt de vraag op: “Hoe is het mogelijk?”.
Zo speelde de teamcaptain een partij die kant noch wal raakte. Slap openingsspel om daarna zeëen van tijd te investeren in een Loper offer, maar het is niet dwingend, dus wordt het niet gespeeld, daardoor krijgt wit een loper op h2 die zegge en schrijven 1 veld heeft. Pijnlijk! Maar doordat de zwartspeler wat mindere zetten deed en zijn pionnen ver had opgespeeld, wat tactische grappen toeliet, liep het gelukkig met een sisser af. Overtuigend is het allerminst, maar wel ter lering en de (leed)vermaak. (teleur)stelling:
Uit onvrede over de kwaliteit van zijn vertoonde spel, overweegt de teamcaptain dan ook als non playing captain de Kampioenskrijg bij te wonen tegen Stukkenjagers. Want al staan we een straatlengte bordpunten voor, beslissend zijn de matchpunten.
Clash of the Titans in de 3de klasse van de NBSB 10 maart in cafe de Veestallen . Klok aan: 13.00 uur. Komt dat zien, komt dat zien. Wat een affiche.
Uiteraard, zullen wij, als goede gastheren de spelers van Stukkenjagers 7 met alle egards ontvangen en aardig zijn, maar niet op de manier zoals een speler van Stukkenjagers het bedoelde, met betrekking tot de uitslag, 7-1, die opmerkte, dat wij, Team RSG, “wel aardiger hadden mogen zijn voor onze gastheren”. Nee. Dat nou net niet, schaken is strijd, oorlog, messcherp spel, blunders, kleine combinaties, irritant koekjes eten achter het bord en nog veel meer, maar na de partij is het gedaan. P.M.
Genoten bij winst worden/zijn we kampioen, en daar helpt zelfs geen moedertje lief meer aan.
Toen het puikje van RSG C vorige week de speelzaal van Tata Steel Chess betrad, meenden wij toch duidelijk de gezichten van de grootmeesters te zien verstrakken. Zouden hun gammele partijen wel stand houden tegen het analytisch oog onzer gelouterde cracks?
Begrijpelijkerwijze vluchtten de meesten in een snelle remise, Giri stuurde aan op zetherhaling, hetgeen door zijn tegenstander slecht werd begrepen, zodat hij per abuis toch won. Daarna maakte hij zich snel uit de voeten, vermoedelijk om de confrontatie met onze vlijmscherpe analyses te ontlopen.
Ons restte niets dan de tijd te doden met bier en bitterballen onder het debiteren van strategische adviezen. Ze hingen aan onze lippen. Ook hebben we nog net kunnen voorkomen dat Jan Nagel wéér een partij ging oprichten (geen dank).
Aldus gelouterd traden wij twee dagen later aan tegen Raadsheer B te Zundert. Ons ratingkanon Dré ging voor in de strijd, had geen last van loyaliteitsdilemma’s en won vlot een stuk en de partij.
Daarna bleef het lange tijd stil. Terwijl bij RSG A aan de belendende borden op efficiënte wijze promotie wist te voorkomen, waren bij ons drie trage, gesloten partijen aan de gang. Pas na enkele uren spelen kwam er tekening in de strijd: De Captain kwam allengs beter te staan en verleidde zijn tegenstander tot een blunder waarna hij het punt incasseerde. Aan het vierde bord misten beide spelers handenvol kansen, maar Zekerheidje profiteerde onmiddellijk toen de partij bij de 38e zet openbrak. The Kalmthout Killer liet zijn tegenstander na een langzame wurgpartij ietwat sip achter.
Nu is zelfvoldaanheid niet in overeenstemming met onze bescheiden aard, maar tevreden waren we wel. Uitzicht op de tweede plaats, moedig voorwaarts!
De Raadsheer B v RSG C 0 -4