Roosendaalsch Schaak Genootschap

De partijen zijn te downloaden via menu stand/indeling DKR. De foto’s gemaakt door Ad Bruijns zijn te vinden op http://adf-foto.com/jalbum/DKR%2024-10-2016/ en als “widget”op deze site. Het verslag is te vinden op facebook. Klik op symbool boven aan de site of op deze link

Toen ik het parkeerterrein van hotel Waalwijk opreed had Nico Kloosterboer zojuist de laatste parkeerplaats ingenomen. Er was nog wel één plaats(je) tussen een busje en een jeep. Na 10 minuten manoeuvreren en bijna spiegel minder was ik ook present. Zouden de partijen ook zo verlopen? Intussen waren captain Rob Verbeek en navigator Jan de Hertog ook aangekomen. We konden beginnen aan wat een zware avond zou worden.
Rob had zijn avond niet, hij verloor een pion en een stuk, waarna het een koud kunstje was voor zijn veel sterkere tegenstander om de winst binnen te halen.
Jan speelde wederom een zeer goede partij. Hij had een pionnetje verloren, maar door uitstekend te verdedigen leek remise zeker tot de mogelijkheden. Zijn tegenstander zat hoofdschuddend achter het bord, waarschijnlijk te overdenken waar hij de winst had gemist. Zoals we al vaker hebben gezien ligt passief verdedigen niet in de aard van Jan en door zijn jeugdige overmoed ontstonden wat gaten in de stelling waar zijn tegenstander handig gebruik van maakte.
Nico Kloosterboer (met zwart) speelde tegen N.Pol. Nico won, Nico Pol wel te verstaan. Na de partij zei onze Nico, de goede Nico heeft gewonnen. Het was een rare partij, Nico Kloosterboer bouwt zijn partijen doorgaans rustig op en neemt daar zijn tijd voor. Dit keer niet. Geen tijdnood en een poging om de tegenstander mat te zetten liepen op niets uit. Ik heb het niet helemaal kunnen volgen , maar op een gegeven moment stond er zwarte toren op f4 een zwarte dame op g5. Het zag er spectaculair uit, maar na een simpele vork was de aanval en de partij ten eind. We stonden 3-0 achter, aan ondergetekende de taak om de eer te redden.
Mijn partij was een spiegeling van de vorige ronde. Toen ging ik met 9.h4 wat al te frivool ten aanval. Nu was het mijn tegenstander die met zwart op zet 11 met h5 ten aanval ging. De aanval van zwart zag er gevaarlijk uit, maar bleek toch eenvoudig te pareren. Op zet 21 kon ik zelfs een pion winnen (nota bene die op h5 (!)). Ik zag allerlei kansen voor mijn tegenstander en besloot de pion toch maar niet te nemen. Dit tot grote opluchting van mijn tegenstander die meteen remise aanbood, wat ik accepteerde, ik had al genoeg gemanoeuvreerd die avond.

1. Ad Kroot (1900) – Johan Goorden (1796) ½-½
2. Nico Pol (1833) – Nico Kloosterboer (1629) 1-0
3. Robert Prins (1617) – Jan de Hertog 1-0
4. Wim van Wanrooij (1857) – Rob Verbeek (827) 1-0

Wedstrijd nummer twee van het seizoen bracht ons naar een zaaltje in Tilburg. Rustig en ruim voor de acht borden die er waren opgesteld, er werd immers ook door Rochade B gespeeld. Maar hoe brachten wij het er van af?
Als eerste was invaller Martijn klaar. Al snel had Martijn de overhand genomen in de opening en na een zet of 10 ontstond er een hele vervelende penning voor zijn tegenstander, wat Martijn hoe dan ook materiaal zou opleveren. Het eerste punt was dus binnen.
Als tweede als Marc klaar, spelend op bord drie ditmaal. Een zee van ruimte op de koningsvleugel bracht Marc in het voordeel en nadat hij de koning van zijn tegenstander bloot had gelegd, duurde het niet lang voor ook hier een penning het definitieve einde betekende voor de partij. Marc mocht nog wel mat zetten.
2-0 voor, een remise was voldoende voor de volle matchpunten en dat moest op de bovenste borden gaan gebeuren. Allereerst bord 1, waar onze captain Frank had plaatsgenomen. Het leek prima te gaan, een eindspel met twee paarden tegen twee lopers leek op het bord te komen. Maar plots ging het mis voor Frank. Uitschakelen van de verdediging van een van de paarden, kostte een stuk en de partij.
Erik speelde op het tweede bord de eerste 14 zetten exact hetzelfde als zijn tegenstander. Spiegelen heet dat, maar dat kan alleen zolang er niet geslagen wordt of schaak gezet wordt. Zijn tegenstander koos voor een koningsaanval, had vervolgens het verkeerde plan en ging toen over de d-lijn spelen. Erik verdedigde het allemaal en kwam zelfs beter te staan. In tijdnood ging het echter toch mis. Een toren van Erik was misplaatst en daardoor kwam nog één venijnig trucje in de stelling. Daar wist zijn tegenstander gebruik van te maken.
Eindstand: 2-2

Rochade A (1886) RSG A (1804) 2-2

1. Rick Zegveld (1995) – Frank Lambregts (1819) 1-0
2. Jan Douwes (1996) – Erik van Elven (1847) 1-0
3. Richard Schellekens (1862) – Mark Naalden (1774) 0-1
4. Feico Drost (1690) – Martijn Verbeek (1775) 0-1

A-groep:

Marc Naalden – Hans Ravestein: 1/2-1/2.

Hans stond straal gewonnen in deze partij, maar omdat hij tegen een dergelijke “grootmacht” moest opboksen en verwachtte, dat Marc in het vervolg van de partij weer zo’n gemene, sluwe grootmeester-streek uit de hoge pet zou toveren, bood Hans bescheiden, welhaast bedeesd remise aan, hetgeen door Marc meteen “als een heer” werd aangenomen. Over gambieten gesproken …….

Ted van Eck – Nico Kloosterboer : 1-0.

Deze partij valt samen te vatten in de enorme volzin, dat Nico in mindere stelling door de klok ging. En Ted lijkt zo aardig op weg om voor de zoveelste keer weer eens clubkampioen te worden. Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit! (uw verslaggever is een weekje met 3 vrouwen naar Sevilla geweest en neigt er nu sterk naar om in te treden).

B-groep:

Patrick Heijnen – Joey Wattimena : 1-0.

Joey vond het op een gegeven moment tijd om eerst maar eens te gaan rokeren, maar dacht daarbij even niet aan de positie van de Dame, die meteen door Patrick werd opgepeuzeld. En de rest was een “peuzelschilletje”.

Rob Verbeek – Ben Cartens : 0-1.

Tot de 15e zet ging de partij gelijk op, maar toen verspeelde Rob zijn paard.

Jan de Hartog – Bart van Oosterhout : 0-1.

Jan kwam goed uit de opening, maar Bart kreeg toch allengs materiaal-voordeel.

Pieter de Nijs – Pierre Bol : 1-0.

Pierre begint steeds beter te spelen en kwam beter uit de opening met een vrijpion, die doorschoof naar d4 en twee torens in lijn om de pion naar promotie te begeleiden. Helaas, Pieter blokkeerde dit plannetje met een loper, die heel laat actief werd en kon toen pionnetjes gaan snoepen. Uiteindelijk een totaal gewonnen eindspel, dat wel 60 zetten nodig had en Nico tot middernacht liet wachten alvorens met zijn maatje terug te keren naar het Vlaamse achterland.

In de auto van Rob hadden Bart, Pierre en Jan koers gezet naar het noordoosten met de verwachting om via een of meerdere rode lopers het paleis van onze Oosterhoutse schaakvrienden te mogen betreden. Maar dit kwam niet uit. Over de ontvangst met koffie hadden we niet te klagen, maar erg teleurstellend was wel dat we niet met het complete team in één zaal konden schaken. Dit ging ten koste van de sfeer en het was ook lastig om op deze wijze de partijen van de teamgenoten te volgen. Teamleider Rob had voor een tactiek gekozen om niet alleen een half of heel bordpunt te behalen, maar misschien wel te komen tot een klein succesje in de vorm van een 2-2 resultaat. Daarvoor had hij zichzelf opgeofferd door achter bord een plaats te nemen. Jan speelde op bord twee, terwijl Pierre (bord 3) en Bart (bord 4) de troeven waren. Maar helaas viel dit plannetje een beetje in duigen doordat ook Lars van Wageningen, teamleider en sterkste schaker van Rode Lopers A, ervoor koos om niet achter bord een plaats te nemen. Hij werd op het tweede bord de opponent van Jan de Hertog die dus tijdens zijn debuut in de avondcompetitie zijn borst met ijswater mocht natmaken. Toch liet Jan zich niet direct inpakken. Hij kwam goed uit de opening en wist aanvankelijk de aanvallen van Lars te neutraliseren. Na een kleine vijftien zetten kon hij echter zijn ware aard niet meer verbergen en na het slaken van de kreet ‘ik ga toch maar wat aanvallender schaken’ trok hij met zijn dame op avontuur. Een foute keuze die natuurlijk door Lars meedogenloos werd afgestraft. Op het eerste bord trof Rob in Martin Paans een tegenstander met een rating van ruim 1200 waartegen hij bij voorbaat niet kansloos was. In de vijftiende zet zag Rob de mogelijkheid om een loper van Martin in te sluiten over het hoofd. En het plan was om bij materiaalvoordeel direct remise aan te bieden. Dit kon nu niet door gaan. De partij bleef lang in evenwicht tot het moment dat Rob toch een stuk verloor en dit gaf tijdens het eindspel de doorslag. Op bord drie deed Pierre beslist niet onder voor Metten de Lange. Pierre won een stuk, maar verloor twee pionnen en beide schakers kwamen remise overeen. Bart was op bord vier absoluut niet tevreden over zijn spel tegen Bas Buijtenhek. ,,Ik had gewoon moeten winnen. Ik stond ook beter, maar kreeg er zo’n hekel aan om in m’n eentje in dit hok te moeten zitten dat ik maar remise heb aangeboden’‘, aldus Bart.

Na duistere ontmoetingen op onverlichte parkeerplaatsen in Rucphen arriveerde het C-team in het internationaal georiënteerde Zundert, dat kan bogen op de op één na beste speellocatie van Brabant. We ontkomen niet aan puntenaftrek door de ontbrekende bitterballen, maar het is niet voor niets dan twee van onze teamleden daar missionair werk doen.

Bij afwezigheid van Jacques en captain Hans was het natuurlijk toch een armoedig zootje, dat de kleuren van RSG moest vertegenwoordigen, maar op de heenweg rekenden we monter op een 3-1 overwinning.
De eerste zetten deden het ergste vermoeden: aan alle borden was 1. d4 gespeeld met een ondefinieerbare drab als gevolg. Noem het neocatalaans, oud-indisch of Colle systeem, ik vind er niets aan.
Aan bord 1 wist ratingkanon André weliswaar 1 d4 tot de 10^e zet uit te stellen, maar het was en bleef vol en onoverzichtelijk. Alleen onze loco-teamcaptain aan bord 4 wist snel voordeel te bereiken door stukwinst, hoewel daar wat onduidelijke compensatie tegenover stond.

We springen een uurtje in de tijd, inmiddels is de echte teamcaptain opgedoken om zijn team vanaf de zijlijn naar de zege te coachen:

André staat een pion of drie voor en wint onberispelijk, de vicecaptain omzeilt enkele valsstrikken en geeft mat, Niko slaagt erin niet door zijn vlag te gaan en accepteert grootmoedig het remiseaanbod van zijn tegenstander. Vervolgens gaat de tegenstander van Suus, de Hulk van Hoeven, in verloren stelling door de klok.
Na afloop voegden Dré en Suus zich onmiddellijk in de kringen van de tegenstander, ongetwijfeld om een hoger startgeld te bedingen. Of om ze de zege nog eens in te wrijven. De Raadsheer B – RSG: C ½ – 3 ½, een mooie uitslag en nuttig met het oog op het resterende programma.

De nieuwe speellocatie van BSV is in de Dependance van RSG (!) ‘t Rijks. Spelen we toch een beetje thuis. Voor Joey en Marvin was het sowieso een thuiswedstrijd. Op bord één nam Johan Goorden het op tegen Piet Bruys. Hoewel beide spelers al heel wat jaartjes meedraaien was dit de eerste keer dat ze de degens kruisten. Johan had geen zin in een rustige partij en trok meteen met 9.h4 ten aanval op de korte rochade stelling. Piet nam de uitdaging aan en offerde direct een pion en kreeg daar goed tegenspel voor terug. Zie diagram.

De laatste zetten waren in gierende tijdnood van zwart, vandaar. Dit is de reden waarom Ted gruwelt van dit speeltempo. Ook op bord twee was er een tijdnood duel. Hier moest er zelfs gereconstrueerd worden. Martijn speelde met zwart zijn vertrouwde Caro Kann, tegen Robert Kunst. Robert maakte de stelling zo complex dat beide spelers zeeën van tijd nodig hadden. De wedstrijdleiding (Pieter-Jan Demmers en Oliver de Hert) hielden keurig de gespeelde zetten bij. Helaas voor wit werd de veertigste zet niet gehaald en stonden we 2-0 voor. Kort daarna of er voor moest Marvin zich gewonnen geven. Ergens had hij zijn paard in laten sluiten. Dat krijg je als je de zwarte leeuw voorgeschoteld krijgt. Zo had Pieter-Jan zijn revanche van twee jaar geleden, toen hij zich mat liet zetten in een (gewonnen?) eindspel.

Nu was het aan Joey om de winst binnen te halen. Zijn tegenstander Alexander van ’t Hoff (ja die van de krabsalade), gaf zich niet zo maar gewonnen. Met wit had hij Joey behoorlijk onder druk gezet. Dit resulteerde in pionwinst. Later kon Joey de pion weer terug winnen. Het paardeneindspel was inmiddels gewonnen voor Joey, maar er moest nauwkeurig gespeeld worden. Joey trapte niet in de pat val en zette zijn tegenstander keurig mat. Een hele mooie partij en meteen ook winst voor het B team. We kregen van Ron direct felicitaties uit America.

Daarna hebben we de overwinning gevierd in de Veestallen, want op het ’t Rijks was er helaas geen bier.

Avond A2; Ronde: 1; Datum: vr 2016-09-30
1. Piet Bruys – Johan Goorden 0-1
2. Robert Kunst – Martijn Verbeek 0-1
3. Pieter-Jan Demmers – Marvin Jacobs 1-0
4. Alexander van ’t Hoff – Joey Wattimena 0-1

De eerste ronde van een nieuw seizoen. Dezelfde spelers als vorig jaar, maar toch een ander team. Dit seizoen hebben wij het voorrecht om RSG A te zijn. De vraag was natuurlijk of we verder zouden gaan waar RSG A was gebleven, goed spelen en veel winnen.
Eerste ronde tegen BSV A. Alles leek goed te gaan, tot bij Erik een pion verloren zag gaan. Erik van Elven speelde tegen Oliver de Hert. En Oliver weet vaak het kleinste voordeel uit te buiten. Ondertussen was Marc Naalden in de problemen gekomen tegen René Punt. Bij een afruil had Marc een tussenzet gemist, waardoor hij plots een kwaliteit achterstond. Het volle punt ging al snel naar Punt. Oliver had kort daarna de buit binnengehaald. 2-0 achterstand.
Joris zat keurig te spelen en kwam goed te staan. Maar het speeltempo is anders dan hij gewend is en komt in tijdsnood. En dan gaat het vaak mis. Hij liet zijn tegenstander, Henry Groenveld, zonder pardon binnenkomen. Het halve geluk bleek Joris aan zijn zijde. Henry had de foute zetten van Joris in tijdsnood kunnen afstraffen, maar deed dat niet. 2½ – ½.
Op het laatste bord speelde teamcaptain Frank Lambregts, tegen Bas van der Putte. Snel dames afruilen en tactisch een betere stelling neerzetten, dat is het makkelijkst. Zo geschiedde, maar Frank liet Bas in het eindspel nog terugkomen. Maar Bas koos voor het verkeerde idee waardoor Frank alsnog beter stond. Nadat Frank met zijn vrijpion kon gaan lopen, was het punt snel binnen. Eindstand helaas 2½ – 1½, dat zal beter moeten.

Gisteravond vanwege externe activiteiten slechts 1 interne inhaal-partij gespeeld:

A-groep:

Marc Naalden – Frank Rockx: 1-0.

Tja, Frank heeft goed gespeeld, maar kwam in de loop van de partij toch een pion achter en dan weet je het wel bij Marc: een wonderbaarlijke vermenigvuldiging vindt plaats en 20 minuten later sta je 3 pionnen achter …….

Gisteravond werd niets met zwart gewonnen, er werden 6 partijen gespeeld.

A-groep:

Marvin Jacobs – Nico Kloosterboer: 1-0

Twee stugge, degelijke schakers tegenover elkaar. Om 22.00 uur waren aan elke kant 1 Paard en 1 pion van het bord. Als laatste eenzame spelers bleven zij tegen middernacht achter in een gelijke eindstand, maar Nico’s klok blies toen zijn verhaaltje uit.

André van de Laar – Hans Ravestein: 1/2 – 1/2.

André dacht een geweldige zet te doen en als een triomfator deed hij dit ook, een enorme penning, maar Hans sloeg het pennende stuk gewoon met zijn Dame EN bood meteen daarna remise aan, want hij had niet gezien, dat hij een stuk meer had. Sterker nog, hij had zijn eigen briljante zet nog niet gezien! André nam die remise natuurlijk meteen aan ……… Dit alles biedt perspectieven voor wat mindere schakers in de B-groep, die straks veel gemakkelijker in de A-groep gaan blijven hangen. Geleidelijk aan gaan we de A-groep dan omdopen tot Alzheimer-groep.

Ted van Eck – Ron Hofer: 1-0.

Een foute opening van Ron bij de 5e zet en na een uurtje spel was de partij klaar.  Ron heeft het ook veel te druk op zijn werk om zich ’s avonds nog fatsoenlijk te kunnen concentreren. Hij is helemaal niet gefocust op het schaken, en een mens kan geen twee levens tegelijk leiden …..

B-groep:

Ben Cartens – Jan den Hartog: 1-0.

Dit was bijna een kopie van de partij van Pieter vorige week tegen Jan den Hartog: Ben stopte al zijn inventiviteit in zijn partij, maar kwam desondanks tegen het eindspel toch verloren te staan en hier en daar passeerde ook weer een vorkje en dit kostte Jan voor de tweede keer de kop en de pot.

Bart van Oosterhout – Pierre Bol: 1-0.

Ook een stugge, degelijke, volhardende speler, die Bart en naar eigen zeggen speelde Pierre de opening iets te aanvallend en te ruig, maar daar weet Bart wel raad mee.

Pieter de Nijs – Rob Verbeek: 1-0.

Rob speelde een heel aardige pot, maar Pieter kon toch ook in deze partij weer de vork van vorige week tegen Jan herhalen: toren eraf, partij gewonnen, maar wel ook de hele partij iets beter gestaan.