Roosendaalsch Schaak Genootschap

Danig verzwakt reisden we af af naar Vlissingen. Ben en Arco hadden iets anders te doen en Ted sloofde zich dusdanig uit bij een renovatie van zijn huis dat hij niet meer mobiel was. Helaas was de “Doe Een Wens” ziekenwagen niet beschikbaar dus Ted moest thuis blijven. En we hebben het gevoeld! We zijn kansloos afgedroogd. Als ik zo het lijstje af ga dan gaan we het zeer lastig krijgen in de competitie.

Ja, jullie lezen het goed speellocatie Vlissingen. De zaal in Middelburg was bezet door fanatieke Bingospelers, dat is trouwens moeilijk te combineren met schaaktypes.  Derhalve weken we uit naar een prachtig levensbestendig zorgdorp. Huisvesting is mogelijk van aanleunwoning, verpleeghuis tot hospice. Sommigen van ons willen zich direct op de wachtlijst plaatsen. Anderen waren minder enthousiast. Wij speelden in een prachtig theater compleet met vleugel (ja, Ben dat heb je gemist) en een orgeltje. Onze meest luxe locatie ever (met groot restaurant binnen handbereik).

Degelijke Dree was dit maal als eerste klaar. Opgelucht dat hij de opening overleefd had bood hij remise aan, wat zijn tegenstander afwees daar het Dree ontgaan was dat hij een stuk achter stond. Met het schaamrood op de kaken gaf hij op. Toen was Suus aan de beurt. De tegenstander graaide wat pionnetjes en Suus zag er geen brood meer in. Jan zat weer soeverein te spelen en ook Nico was nog in de partij. De rest stond slecht tot zeer slecht. Ikzelf had bijna de hele partij niets in te brengen. Uit wanhoop wilde ik een stuk tegen 2 pionnen ruilen, maar tot mijn verbazing raakte mijn tegenstander in verwarring en weigerde het aanbod, dus ik won dus een pion maar hield nog steeds een mindere stelling, maar gelukkig bleef mijn tegenstander mindere zetten produceren, dus wonder boven wonder kwamen we in een eindspel met allebei een paard en 4 tegen 5 pionnen in mijn voordeel. Ik koos ervoor om zijn remisevoorstel aan te nemen. Marc maakte het nog bonter. Hij kwam een toren achter, maar die won hij met gedurfd spel terug, maar bleef een pion achter. Remise uiteindelijk. Zijn tegenstander was gebroken. De rest was voorspelbaar. Jan kwam bij ons langslopen “Ik ga winnen” en dat gebeurde ook. Vervolgens verloren Jacques en Salah. Nico bleef doorvechten in een stelling met alleen nog gelijke lopers en een aantal pionnen (Nico 1 minder).  Nico kon een paar verbonden pionnen niet meer keepen en moest opgeven. 6 – 2 derhalve

Zoals koeien in de lente dansend de wei ingaan (ietwat onbeholpen, maar onmiskenbaar enthousiast), zo duikelde het avondteam uit de startblokken bij de eerste wedstrijd van het seizoen ‘25/’26, een krakend vers seizoen, waarin wij weer hopen te excelleren.
Te gast was het derde team van ‘t Paardje uit Made, aan drie borden elk zo’n veertig jaar jonger dan wij. Gelukkig hadden wij onze debutant Salah aan boord om de leeftijdsverhouding nog een beetje binnen te perken te houden.

En juist Salah vloog er direct fel in en kwam recht uit de opening beter te staan. Terwijl aan de andere borden het middenspel in verschillende gradaties van onduidelijkheid verkeerde, leek Salah het punt snel binnen te halen, maar helaas: hij produceerde een blunder (zijn woorden) en moest snel opgeven. Jammer, maar niet tragisch. Hij krijgt zeker nog kans om zich te revancheren.
Jan vierde zijn terugkeer aan het eerste bord met een gave partij, waarbij de tegenstander langzaam platgedrukt werd en vervolgens zijn koning midden op het bord in een matnet terecht zag komen: Het was 1-1 en tijd voor bitterballen.

Ik had een boeiende partij met wederzijds volop dreigingen, sluwe listen en verborgen wendingen. De partij eindigde uiteindelijk in remise – tot wederzijdse opluchting, geloof ik. Fritz vindt dat ik kort voor het einde toch nul-komma-ietsepietsje beter stond, maar Fritz vindt zoveel. Ik vermoed dat we allebei blij waren dat we het er heelhuids vanaf brachten.
Toen restte nog de partij van Dré, die de omgekeerde weg bewandelde van Salah: eerst verloren staan en dan uiteindelijk glorieus winnen met hulp van de tegenstander.
Een teken van veerkrachten en een goed begin van deze competitie voor ons team, de concurrentie is gewaarschuwd!      

RSG A – ‘t Paardje C       2½  – 1½

Geheel in de traditie van de duels tussen de Oranje Leeuwen en de Rode Duivels en tussen Mathieu van der Poel en Wout van Aert, vond op 24 mei de derde interland plaats op 64 velden. Eerdere afleveringen vonden plaats in Zundert (2023) en Brasschaat (2024). Het Nederlandse team bestond uit schakers van RSG en De Raadsheer, het Belgische team uit schakers van Brasschaak (waaronder nogal wat Nederlanders).

de staredown bij aanvang

Kort gezegd: we gingen plat op onze bek, er was geen houden aan. We mochten het beeld van de beker nog eens even goed in ons opnemen, voordat hij weer terug naar Brasschaat ging.

Het Nederlandse team keek halverwege de middag al tegen een aanzienlijke achterstand aan. Die werd wel langzaam ingelopen, maar met vier punten achter en nog drie partijen te gaan was het pleit beslecht. Die drie resterende partijen werden wel allemaal door de Nederlanders gewonnen, waaronder een fraai exemplaar van ons eigen “comeback-kid” Jan Schuurmans aan het eerste bord.

De einduitslag was daarmee 10-9 voor België, uiteindelijk toch nog de kleinst mogelijke winst. Zoals gebruikelijk werd ook aan de derde helft voldoende aandacht besteed.

Volgend jaar revanche in Brasschaat!   

Geen titel van weer een nieuw Suske en Wiske- album  (Titanen in het Trefpunt ook niet), maar de kille weergave van een donderdagavond in de Avondcompetitie A2 van de NBSB  

Het bezoek aan Rucphen in de avondcompetitie liep slecht af: 3-1 voor Eeuwig Schaak en daar viel niets op af te dingen. Ik liet al vrij snel mijn dame insluiten, Jacques liep in een goede stelling aan tegen een plofmat (?), Nico kwam tegen zijn gewoonte in een minder eindspel terecht en alleen Hans wist rustig te blijven en speelde zijn partij beheerst naar winst.

Nu is dit debacle wel te verklaren: Alleen captain Hans was de zaterdag daarvoor buiten de ploeg gelaten om hem te sparen voor deze avond, de anderen hadden die zware wedstrijd (en een pilsje na het werk) nog in de benen zitten.
Verder is het alom bekend dat Rucphenders veel beter tegen Hollandse Hits bestand zijn dan de wat fijnbesnaarder schakers uit Roosendaal en dit wapen werd heel sluw ingezet door onze tegenstanders.
We hebben ons echter solide gehandhaafd in deze poule en eindigen midden in het peloton.    

Team	MP	BP	1	2	3	4	5	6	7
1. ’t Paardje B	10	17	☓	2	2	4	3½	2½	3
2. De Raadsheer B	8	14	2	☓	3	1½	2½	2	3
3. Eeuwig Schaak A	6	12	2	1	☓	3	1	2	3
4. RSG A	6	11.5	0	2½	1	☓	3½	1	3½
5. DSC Dongen B	6	10.5	½	1½	3	½	☓	2½	2½
6. Caïssa Gilze-Rijen A	4	11	1½	2	2	3	1½	☓	1
7. De Baronie C	2	8	1	1	1	½	1½	3	☓

In de laatste ronde van de zaterdagcompetitie konden we niets riskeren: Bij verlies zou Bergen op Zoom ons nog kunnen passeren, dus we moesten tegen Souburg 2 tenminste gelijk spelen en liefst winnen.  
We speelden in de Heerensalon van de Veestallen, waar het alleen nog ontbrak aan het rustgevende getik van houten klokken en een laaghangende mist van gematteerde sigaren. Comfortabele stoelen en genoeg elleboogruimte, dus een goede ambiance om vernietigend uit te halen.

Als captain past het om voor te gaan in de strijd. Ik won in 17 zetten en daar was niets op aan te merken, behalve dan het feit dat wij beiden dachten dat ik glad gewonnen stond en wij beiden niet zagen dat er in de slotstelling nog een aftrekschaak mogelijk was. Dan had ik voor remise   moeten vechten. Een geval van wederzijdse breinsverduistering dus. Een oude wijsheid leert, dat nog nooit een partij is gewonnen door op te geven. Dit was alvast een prettige meevaller voor ons.

Marc volgde snel met een winst recht uit de opening en André bekroonde een mooie aanval, waarna we rond 14:30 uur al met 3-0 voor stonden. Een ongekende luxe. Met de 4 punten in zicht  was het moment aangebroken voor het tactisch remiseaanbod. Na consultatie van de teamleider werd het aanbod van Nico en Jacques geweigerd, maar dat van Suus aangenomen. Nog vier partijen te gaan en een half puntje was al genoeg.

Inmiddels was de Wouwse vereniging “Een Pilsje Na Het Werk” begonnen aan de jaarvergadering en dat was zelfs in de Heerensalon goed te horen. Maar Nico sleutelde onverstoorbaar aan een goede stelling, won materiaal en daarmee de partij en voor ons de match. De champagne kon geopend worden.
Dat daarna Jacques mispakte en moest opgeven, evenals Ted na een spannende en ingewikkelde partij: heel spijtig, maar het kon de feestvreugde niet meer verpesten. Arco zette de kroon op het werk na een zeer lange partij en we wonnen dus met 5 ½ – 2 ½ – een afgetekende winst en lijfsbehoud in de 5^e klasse.
Een voortreffelijke maaltijd en beschaafde conversatie bekroonden deze mooie dag.

Nog wat statistische wetenswaardigheden:

• Bij de individuele scores springt die van Pieter eruit: 1 uit 1, dus honderd procent. Die van Arco is indrukwekkend: 6 uit 7 aan het derde bord, niets verloren. Ik volg met 3 uit 5, Mark en Nico met 3 uit 6.
• We behalen alleen punten in thuiswedstrijden, op vreemde bodem verliezen we alles.
     

Team	MP	BP	1	2	3	4	5	6	7	8
1. ZSC 1	13	38	☓	5½	4	5½	6	5½	5	6½
2. De Zwarte Dame 1	9	30.5	2½	☓	2½	6	4	4½	5	6
3. Landau-Terneuzen 2	9	29	4	5½	☓	1½	3	5	5½	4½
4. Spijkenisse 2	8	29	2½	2	6½	☓	5½	4	4	4½
5. Middelburg 1	7	27.5	2	4	5	2½	☓	6	4	4
6. RSG 1	5	25.5	2½	3½	3	4	2	☓	5½	5
7. Souburg 2	4	23.5	3	3	2½	4	4	2½	☓	4½
8. Bergen op Zoom 2	1	21	1½	2	3½	3½	4	3	3½	☓

Avondcompetitie A2 van de NBSB: het lijkt een onnozel hoekje van het wereldwijde schaakleven, maar daar worden wel degelijk heroïsche gevechten geleverd!

Schroomvallig meldden vier Baroniërs zich aan de poorten van de Veestallen. Ongetwijfeld hadden ze van Mark gehoord over de allesverzengende strijdlust en bloeddorst van het puikje van RSG: een steeds wisselend gezelschap, dat gechaperonneerd door Hans – de enkele keren dat  die niet in Spanje is – grootse daden verricht op de 64 velden.

Ons jeugdlid Sylvester bezette het 4^e bord en werd binnen een half uur geconfronteerd met een remiseaanbod. Enigszins slechthorend voor zijn leeftijd negeerde hij dit totaal, won een pion en schoof het eindspel onberispelijk naar winst (zacht gejuich onder de spelers van de interne competitie).  Sylvester is hard op weg naar een echte grote-mensenrating!

Aan mijn andere zijde bouwde André rustig aan een sterk centrum en het was onvermijdelijk dat daar op enig moment een winnende combinatie uit voort zou vloeien. Het was 2-0 en een gelijk spel was al het slechtst denkbare resultaat. Tijd voor een bitterbal, ook de Bredaders lieten het zich smaken.  
In mijn partij gunden mijn tegenstander en ik elkaar ruimhartig wat blunders. Vage dreigingen en bijna gelukte aanvalspogingen leidden tot een eindspel met ongelijke lopers. Met mijn twee pionnen minder was het toch potremise en de matchwinst was binnen.

Jacques zette tenslotte de kroon op het werk door laat in de avond van een fout van de tegenstander te profiteren. Daarmee kwam de eindstand op 3 ½ – 1/2, waarmee ik met mijn halfje toch nog de sukkel van het team was.
De internationale pers zal het wel weer negeren, maar het was een mooie match met plezierige tegenstanders. Ons A-team staat solide op een gedeelde 2^e plaats.

Bij afwezigheid van Ben mocht ik team captain zijn. Een fijne ervaring is dit niet geworden.

Op tijd vertrokken maar de A58 naar Zeeland was bij Zoomland afgesloten. Danny was al bij

Heerle afgeslagen, sluip-door-kruip-door naar Bergen-op-Zoom, maar hij was niet de enige

die op dat idee gekomen was. Ik dacht er goed aan te doen de officiële omleiding te volgen

naar V. De V bleek te staan voor Via Zierikzee, de Zeelandbrug naar Goes etc. Onderweg

de teamleider van Middelburg geïnformeerd dat we iets later zouden komen, geen probleem,

hij had de bottleneck bij Bergen-op-Zoom de dag ervoor zelf aan den lijve ondervonden. So

far so good, ook nog een parkeerplaats gevonden waarbij we er door een tegenligger nog op

werden gewezen dat de directe weg er naar toe éénrichtingsverkeer was, en toevallig de

andere richting,

En dan het schaken. Bij Danny was er op een gegeven ogenblik wat rumoer, maar je hebt

nog een pion!, was het dan bijna pat? Nee, Danny verloor. Als je niet kunt tellen, is het

schaakspel toch wel een grote opgave zoals ikzelf heb ervaren, de tweede nul. Daarna zag

ik een ½ punt bij André die 3 pionnen voor een stuk had maar er werden geen knuppels in

het hoenderhok geworpen. Bij Ted stond het wat minder en dat liep uiteindelijk verkeerd af.

Nico kennen we als een uotstekende eindspelspeler, maar met een goede tegenspeler en

een pionnetje minder was dit toch teveel gevraagd. En dan Arco, wederom in goede vorm.

Had veel ruimte, druk op de vijandige koning en toen het er even op leek dat de tegenstrever

aan een ontsnapping begon, maakte een machtig galop van één van zijn paarden een einde

aan de partij. Ik zag de partij van Marc pas in de eindfase. Heel moedig werd tegen een

overmacht van 2, uiteindelijk 3 pionnen, gestreden maar dit werd niet beloond. Hans was net

terug uit Spanje en na de dag ervoor 1200km te hebben gereden, naar eigen zeggen een

beetje moe. Pakte het daarom rustig, maar heel solide aan. Verloor op het einde nog een

kwaliteit maar kwam niet in gevaar, een verdiende remise. Dus 6 – 2 tegen

Tja, met deze uitslag zijn we er nog niet. Maar volgende keer onder bezielende leiding van

Ben moeten we onze plaats in klasse 5 definitief veilig stellen

Jacques

Blakend van zelfvertrouwen kwamen de schakers uit Spijkenisse afgezakt naar het verre zuiden en dat is begrijpelijk: gemiddeld bijna 150 Elo-punten meer, tweede plaats in de ranglijst en alleen verloren van koploper ZSC.
En wij moesten het doen zonder Marc, die in Breda aan kleine wijsneusjes de geneugten van het wiskundeonderwijs ging demonstreren en zonder Hans, die bij het stierenvechten inspiratie opdoet voor zijn speelstijl.

Kortom: wij moesten konden ons schrap zetten en proberen de schade te beperken.

Suus begon als altijd voortvarend en stond in een mum van tijd een stuk voor. Even voortvarend raakte hij zijn voordeel kwijt. Zijn stelling werd ondersteboven gelopen door vijandelijke pionnen en de eerste nul was een feit. Suus moet dus in de zak naar Spanje.
Ook bij Dré liepen de zaken niet naar wens en na materiaalverlies moest ook hij de vlag strijken. Ik kwam iets minder te staan, maar snaaide wel een pion mee. Toen mijn tegenstander iets te gretig ten aanval ging, bleken al mijn stukken perfect gepositioneerd te staan en was de afwikkeling vrij eenvoudig. Nico zat krap in de tijd en mocht van de teamleider remise aanbieden (ernstige fout van de teamleider!), maar de remise werd geweigerd.
Jacques was op grond van de Wet van Ted aan het tweede bord de vervanger van Marc. Hij kwam daar wel degelijk goed uit de opening, maar raakte ergens een stuk kwijt en halverwege de middag was het 1-3.

Terwijl in het café de Carnavalsvreugde uitbrak werd het tijd om de balans op te maken: Pieter had een kwaliteit gewonnen, maar daarna ook weer materiaal verspeeld, Arco en Nico stonden goed, maar Nico moest nog een halve partij in 15 minuten spelen. Ted had een stelling waarin elke beweging fataal kon zijn – voor beiden.
Supersub Pieter slaagde er op miraculeuze wijze in om zijn achterstand in winst om te zetten. Arco was geen moment in gevaar en won een juweel van een partij en ziet: het staat gewoon 3-3.

De partij van Ted scheerde langs alle afgronden, maar uiteindelijk moest Ted eervol opgeven. Nico schoof het eindspel met twee pionnen meer vlekkeloos – en binnen de tijd -naar winst.  
Als Nico’s eerdere remiseaanbod was geaccepteerd hadden we verloren, als Suus iets zuiniger op zijn voordeel was geweest hadden we gewonnen.
Dan is 4 -4 eigenlijk wel een mooie uitslag.   

Avondcompetitie zonder de kundige sturing en ondersteuning van een ervaren avondteamcaptain: het leek een kansloze onderneming.  Hans werkt in Spanje aan zijn certificaat flamencodansen en deed de leiding voor deze ene keer over aan mij. Met enige moeite stelde ik een team samen en wij togen opgewekt naar Den Hoek, het nieuwe onderkomen van onze goede concullega’s van De Raadsheer. Dit is een café met een imposante historie op het gebied van het internationale driebanden. De speelzaal en de bediening zijn voortreffelijk, maar ja, geen bitterballen…

De stemming was opperbest, een aantal Raadsheren maakten zich op voor het Tata Steel toernooi, De Raadsheer A speelde avondcompetitie tegen Bergen op Zoom, kortom: veel bekenden in de zaal.
Suus begon aan het derde bord in zijn welbekende stijl van een druistig jong veulen, maar moest al snel een pion inleveren. Steunend op zijn rijke ervaring en zijn beheersing van het eindspel wist hij de dreigingen te neutraliseren en haalde uiteindelijk een comfortabele remise. Dré aan bord twee leek minder te staan en keek al vroeg tegen een pion aan die op f7 was binnengedrongen, maar ook hij wendde het onheil af en maakte remise. Nico stond aan het eerste bord  misschien iets beter, maar het was niet duidelijk of het voldoende zou zijn voor de winst.  

Ik voelde dat de uiteindelijke beslissing op mijn frêle schouders rustte. Ik kwam aan bord 4 iets beter te staan, smeet mijn stukken zonder enig plan in de richting van de vijandige koning, daarbij niet te nauw op materiaal lettend. Het kostte mijn tegenstander veel tijd om alle echte of vermeende dreigingen af te weren en toen ik aantoonbaar slechter stond ging hij door zijn vlag. Nico maakte uiteindelijk gemakkelijk remise: de winst was een feit.

De Raadsheer B – RSG A   1 ½  – 2 ½

Hans nam daar in Spanje nog een glaasje op.

We zijn recent toch echt twee keer zegevierend teruggekeerd uit Kruiningen. Maar dat waren andere tijden, kennelijk. Dit keer moesten we het bij De Zwarte Dame doen met de kleinste nederlaag, die wij met opgeheven hoofd en na enkele mooie partijen, incasseerden.

Marc kwam voortreffelijk uit de opening en scoorde een snel punt, zodat zijn opponent zich aan de wedstrijdleidende taken kon gaan wijden. Suus toonde dezelfde onverstoorbare voortvarendheid waarmee hij Hans aan de kant van de weg had laten staan en plaatste al vroeg een remiseaanbod dat dankbaar aanvaard werd. Het zag er vrij goed uit: André kwam zeer goed uit de opening, met een pion meer en een volgende pion in het vooruitzicht. Hans stond wat minder, aan de andere borden leek het ongeveer gelijk. Ik accepteerde een remiseaanbod en kon mij gaan wijden aan de vele geneugten die het Dorpshuis van Kruiningen te bieden heeft: Koffie, thee en fris (“Voel je tuus bie Petra in ’t Dorpsuus”). Een beginnetje van ontwenningsverschijnselen kondigde zich bij deze en gene aan.

André kwam inmiddels steeds minder gewonnen te staan, Hans moest opgeven, Arco en Ted moesten berusten in remise. Nadat André door zetherhaling ook een remise had, lag de finale beslissing bij Nico. Die had wat pionnen geïnvesteerd en door venijnige dreigingen in de stelling te vlechten joeg hij zijn tegenstander bijna door de vlag (!). Helaas was ons dat unicum niet gegund. Zijn tegenstander bleef koelbloedig, neutraliseerde de dreigingen en won uiteindelijk.
4 1/2 – 3 1/2 dus. We bungelen onder aan de middengroep, niets is nog onmogelijk. Het diner bij Ampie smaakte weer voortreffelijk!     

Aan de zaterdagcompetitie besteed ik op deze plek onevenredig veel aandacht, vanwege het landelijk karakter en de nieuwswaarde (?).
Veel belangrijker is de constatering dat onze club er ferm en gezond bijstaat, dat de clubavonden uitstekend bezocht worden en dat de sfeer altijd goed is.  Namens het bestuur dank ik al onze leden hiervoor en wens ik iedereen mooie feestdagen en alle goeds voor een gelukkig  en gezond 2025!