Roosendaalsch Schaak Genootschap

A-groep:

Marc Naalden-Marvin Jacobs: 1-0.

Dame-pionspel, Marvin te snel op g4 met de zwartveldige loper, waardoor hij een beetje klem kwam te staan. Wit kon rustig zijn stelling versterken. Uiteindelijk begon zwart een wanhoopsoffensief ten koste van een toren, maar dit offensief sloeg niet door.

Nico Kloosterboer-Patrick Heijnen: 1-0.

Na de korte rokade van zwart krijgt wit volop kansen om in de aanval te gaan op de koningsvleugel. Dat was het.

B-groep:

Pierre Bol-Ron Höfer: 0-1.

Beide spelers kwamen goed uit de opening, alleen kreeg Pierre een dubbelpion op f3 en een iets verzwakte stelling. Na het afruilen van diverse stukken stelde Pierre voor om aan de borrel te gaan, maar na de eerste slok van zijn Bolleke deed hij met toren e4 een dodelijke zet, waardoor Ron deze kon slaan en Pierre ter plekke mat ging en de rest van het Bolleke keek lijdzaam toe.

A-groep:

Nico Kloosterboer-Ted van Eck: 1/2-1/2.

Een hoop gedoe in een gesloten stelling. En een hoop gedoe om een verslagje los te krijgen. Na Ted’s Db7 kan wit zich nog net redden met 0-0. Daarna moesten een aantal speculatieve zetten gedaan worden om de stelling te openen en geen van beiden was hiertoe bereid. Remise.

Marvin Jacobs-Ben Cartens: 0-1.

Scherpe opening met wederzijdse kansen. Door slaaptekort laat wit het eindspel glippen en gaf zwart de kans materiaal en de partij te winnen.

Hans Ravestein-Patrick Heijnen: 1/2-1/2.

D4-d5 opening, gelijkwaardige stelling tot zet 23. met een pion voor lijkt zwart beter te staan, maar biedt remise aan.

Pieter de Nijs-Gordelroos: 0-1.

 

B-groep:

Bart van Oosterhout-Ron Höfer:  0-1.

Gelijk opgaande strijd tot zet 19. Daarna aanval van zwart’s paard op ongedekte loper, daarna aanval van een zwarte pion op wit’s paard, dat geen vrijstaand veld had: paard kwijt en partij verloren voor wit.

Joey Wattimena-Rob Verbeek: 1-0.

Allebei goed uit de opening. Daarna sloeg Rob een loper op d7, dit zorgde uiteindelijk voor een dood paard, ook weer op veld d7 en daar had Rob de rest van de partij behoorlijk last van.

Jacques Smits- Frank Rockx: 1-0.

Een Siciliaan met e5. Het thema gedurende de hele partij was het cruciale veld d5. Zwart concentreerde zijn stukken op de damevleugel, dat gaf wit kansen op de koningsvleugel. Dit leverde een paard op en de partij was beslist.

Christ de Veth-Pierre Bol: 1-0.

Schotse partij, waarin wit een pion wint. Daarna gaat het voor zwart van kwaad tot erger en loopt zwart mat na een heel aardig middenspel.

 

A-groep:

Patrick Heijnen-Marc Naalden: 0-1.

Patrick leek aanvalskansen op de A-lijn tegen Marc te hebben, Marc kon dit maar net redden, maar trok daarna ten aanval op de andere kant van het bord en Patricks torens konden niet op tijd terug naar huis om de witte koning te verdedigen.

Ted van Eck-André van de Laar: 1/2-1/2.

Na een wat onregelmatige opening met weinig ruil werden in het middenspel alle stukken geruild. André bood toen remise aan en dit werd door Ted uiteraard geweigerd. Uiteindelijk werd het pionneneindspel toch remise.

Pieter de Nijs-Hans Ravestein: 1-0.

Albin’s gambiet in de opening, legde Hans achteraf fijntjes uit. Pieter had er nog nooit van gehoord en klooide maar wat aan in die opening. Kwam wel 2 pionnen meer te staan, was er meteen weer een kwijt en stond in het middenspel slechter met een dubbelpion op de F-side. Hans kreeg zoiets over zich van: “Ik tets Pieter wel van het bord” (op zijn Ted’s), maar had buiten waardje Pieter gerekend. Toen we eenmaal flink aan de bak waren gegaan met diverse Bollekes en droge, witte wijnen begonnen de stukken bij Pieter ineens een stuk beter te staan en kreeg hij in het eindspel ook verdubbelde torens, die beter bleken dan de Ravensteintjes en de gewonnen pion in de opening ging promoveren.

 

B-groep:

Pierre Bol-Bart van Oosterhout: 0-1.

Bart kwam heel slecht uit de opening en Pierre speelde prima. Bart won wel een pion, maar bleef positioneel slechter staan. Maar Pierre verspeelde in het middenspel zijn dame tegen een paard en dat was iets teveel van het slechte.

Joey Wattimena-Frank Rockx: 1/2-1/2.

Wit kwam iets beter uit de opening, aangezien de zwarte koning nog vaststond. Uiteindelijk konden beide kanten rokeren en na wat ruil ontstond er een redelijke remise-stelling. Dit leek toch gewonnen te zijn voor zwart, maar kostte Frank te veel rekenwerk, waarna beiden akkoord gingen met remise.

 

Ron Höfer-Jacques Smits: 1-0.

Het konings-gambiet werd beantwoord met een Falkbeer-tegengambiet. Er ontstond een stelling met vele mogelijkheden. Optisch leek het goed voor zwart, maar wit had veel venijn in zijn stelling ingebouwd. Een te optimistische uitval van zwart werd prima beantwoord en de partij was daarmee beslist.

De spannendste partijen “by far” deze avond vonden plaats aan dezelfde tafel: Ron-Jacques en Pieter-Hans.

 

Door de afwezigheid van onze top-site-verslaggever Pieter de Nijs nu een (wegens tijdgebrek) meer zakelijke weergave van de vijf partijen die op maandag 27 maart zijn gespeeld.
Met nog vier ronden te gaan, lijkt de strijd om het clubkampioenschap zich af te gaan spelen tussen het drietal André, Ted en Marc. André voert met viereneenhalf punt uit vijf partijen de ranglijst aan. Ted en Marc behaalden tot nu toe de maximale score, maar zij moeten nog wel twee partijen inhalen. De titelkandidaten hebben nog niet tegen elkaar gespeeld. De beslissing zal dan ook vallen tijdens de komende drie speelronden waarin ze elkaar treffen.
Ted maakte in zijn partij tegen Patrick geen fout. De opening verliep van beide kanten foutloos, maar toen Patrick een aanvallende zet deed, bleek dat hij gaten in zijn verdediging had laten vallen en dit werd door de geroutineerde Ted keihard afgestraft. Marvin speelde voorzichtig en bracht zodoende zijn opponent niet in problemen. André ontwikkelde zijn lichte stukken goed en kreeg een aanvallende stelling. Zwak verdedigen van Marvin leverde voor André winst van een kwaliteit op waardoor de clubkampioen van het afgelopen seizoen tijdens het eindspel kansloos was. Het treffen tussen Hans en Marc leverde aan het eind van het middenspel een bijzondere pionnenstructuur op. Marc kreeg een triple pion op de f-lijn. Hans offerde een stuk voor twee pionnen. Ondanks zijn verzwakte pionnenstructuur slaagde Marc erin om het voordeel van een paard tegen de zes pionnen van Hans in winst om te zetten.

In de B-poule speelt de strijd om de twee promotieplaatsen zich, zoals verwacht, af tussen Jacques, Ron, Christ en Frank . Jacques deed goede zaken door van Christ te winnen. Jacques opende met Caro-Kann. Na de doorschuifvariant ontstond er veel druk op de damevleugel van de met wit spelende Christ. De leidde tot winst van een centrumpion voor zwart. De stelling van Christ kwam klem te staan en hij verloor nog een pion waarna hij opgaf. Ron verloor in zijn strijd om promotie een half punt in een weinig spectaculaire partij tegen Joey.

Vanochtend bij het openslaan van BNDeStem trof ik bij het regionale nieuws een foto aan van onze geachte clubgenoot Ben Cartens starend in de verte met het veelzeggend kopje “hij kan niet wachten tot de lijdensweg begint”. Gezien de laatste partij tussen Ben en mij vond ik dat ik deze voorzet moest inkoppen.
Na afloop van die partij zaten Ben en ik gezellig aan de toog bij café de Veestallen en klonk uit de luidsprekers het nummer Here comes the night van Them. Ik vertelde toen dat ik dat het beste nummer aller tijden vond waarop Ben terecht opmerkte de muziek van Bach toch iets hoger aan te slaan.
Na het lezen van het artikel in BNDeStem heb ik besloten om de onderstaande partij “Ben’s Matthäus Passion” te noemen.

Hiermee kwam een einde aan Ben’s Matthäus Passion, omdat hij zich een verdere lijdensweg wilde besparen.

We deden al zes ronden ons stinkende best, maar buiten enkele bordpunten die voornamelijk door Bart en Joey waren verdiend, was het nog niet gelukt om een resultaat te behalen. Daarom had de tactisch uiterst goed onderlegde teamleider Rob een plan bedacht om tegen Oisterwijk A misschien nog één matchpunt te kunnen behalen. Omdat de partij op het eerste bord tegen Stefan Hess (rating 1894) toch door niemand gewonnen kon worden, nam hij hier zelf als zwakste schaker plaats. Er konden op de overige drie borden dan met een beetje geluk drie gelijkwaardige partijen ontstaan. Boven verwachting bood Rob nog een kleine twintig zetten goed tegenstand, maar de foutieve lange rokade met zwart tegen de korte met wit werd door professional Stefan met oprukkende pionnen en een paardaanval keihard afgestraft. Met een schaakvork verloor Rob zijn dame. Einde partij dus voor de teamleider. Na het verlies van Rob waren de overige drie partijen nog steeds redelijk in evenwicht. Joey stond nog het slechtste, maar hij kwam later beter te staan en sleepte uiteindelijk als enige een half puntje in de wacht. Een foute zet van Bart waardoor hij een toren verloor, betekende het einde van zijn partij. De stelling van Pieter werd na verloop van tijd toch steeds zwakker en er restte hem niets anders dan op te geven. Opnieuw een seizoen zonder matchpunten voor het lelijke eendje van RSG dus. Maar toch hebben we wel lekker geschaakt!

 

Een blik in mijn database wees uit dat wij vorig jaar 2 -2 speelden tegen Baronie. Er was dus duidelijk ruimte voor verbetering en onze spelers vlogen er dan ook fors in: Kopman Jacques speelde Hollands (onder de nieuwe regering verplicht lesmateriaal in het primair onderwijs, staande te spelen) en kwam goed te staan. André (volgens een gezaghebbend nieuwsblad “foutloos”) sloeg het middenspel over en belandde met een pluspion in het eindspel. De teamcaptain bracht wat finesses aan in de Najdorf en won materiaal. Aan het vierde bord keek Zekerheidje vanaf de derde zet tegen een hem onbekende en tweesnijdende stelling aan, waarin hij wat later tenminste twee keer verloren stond, dus alles liep zoals gebruikelijk en een flinke zege lag in het verschiet.
Echter: Hier trad een karakterologische zwakte aan het licht, waar in de komende trainingsstages flink aan gewerkt zal moeten worden door de psycholoog van dienst. In de wetenschap, dat de sluitpost aan het vierde bord er staat als het teambelang dat vereist, sluipt er bij de anderen al snel gemakzucht in het spel. De bar lonkt immers, het was weer een lange dag en misschien is er nog iets op TV. De gunstige prognoses konden dan ook snel de prullenbak in: Jacques slaagde erin de enige zet te vinden die zijn stelling onmiddellijk om zeep hielp. André en Hans lieten onder verwijzing naar de klok en naar theoretische uitzonderingen in hypothetische eindspelen hun partijen in remise verzanden.
Slechts de nimmer versagende sluitpost aan het vierde bord wist op kracht en souplesse een handjevol pionnen te verorberen en kon de enige zege van de avond noteren: weer 2 -2.
Een alleszins toonbaar resultaat waarmee wij hoog in de middenmoot kunnen eindigen. Voor het komend seizoen staat herovering van de beker op de agenda. De trainingsschema’s liggen bij de respectievelijke echtgenotes ter goedkeuring. Met name het “verwenarrangement” van drie weken op de Maladiven schijnt nog vragen op te roepen.

De strijd tegen degradatie moest en zou gewonnen worden. Daarvoor moest RSG A echter wel De Baronie A weten te verslaan. Met de kennis van vorige seizoenen moest te doen zijn. De eerste uitslag viel op het eerste bord. Marc Naalden speelde tegen Willem van der Linden, in de laatste twee seizoenen wist Marc daar een gelijke score tegen te behalen (eenmaal gewonnen en eenmaal verloren). Willem ging er agressief de partij in, stormde met zijn pionnen richting de koning van Marc en al snel bleef er niks over van beide koningsstellingen, maar beide koningen waren goed genoeg beschermd om een echte aanval te doorstaan. Ondanks kwaliteitsverlies door Marc, maar met compensatie met enkele pionnen extra, werd er uiteindelijk remise overeengekomen. Gezien de stellingen op de andere borden ook geen verkeerd begin.
Vervolgens was Erik van Elven klaar. Hij speelde op het vierde bord tegen Kees van Dongen, een invaller die toch gevaarlijk uit de hoek kan komen bleek al snel. Erik had veel druk opgebouwd tegen een pion, maar Kees lag daar niet wakker van en opende de f-lijn om daar vervolgens optimaal gebruik van te maken. Hij manoeuvreerde zijn paard handig de open ruimte in, en wist uiteindelijk met een, het moet gezegd worden, mooi combinatie een stuk te winnen en een haast ontdekbare matbeeld op het bord te toveren. Helaas een achterstand dus. Het kwam nu aan op de jongste speler van ons team.
Frank Lambregts had ondertussen een kwaliteit ontfutselt van Jan Sulman. Met een dreiging op een penning van de dame, kon Frank eerst een paard weggeven om vervolgens een toren op te halen. Het was vervolgens een kwestie van uitspelen en dat deed hij goed.
Joris Kok had van tevoren al gezegd dat hij liever niet als laatste bezig wilde zijn bij een stand van 1.5-1.5, en dan gebeurt dat natuurlijk wel. Hij leek een prima stelling te hebben opgebouwd maar zijn tegenstander, Jasper Willeboordse, bleef overeind en wist zelfs open lijnen te gaan beheersen. Enkele onnauwkeurige zetten, gaven Jasper veel spel en de laatste trucs die Joris had ingebouwd waren niet doorslaggevend. Sterker, hij verloor zelfs een kwaliteit. Desondanks bood Jasper remise aan, met weinig tijd op de klok en gezien de stand van RSG B, werd dat maar aanvaard.
Door dit 2-2 gelijkspel, zal RSG A degraderen. RSG B heeft echter haar klasse weten te winnen, dat betekent dat RSG A alsnog in dezelfde klasse zou kunnen blijven spelen.

Het doel aan het begin van het seizoen was, NIET promoveren. Maar na vijf gewonnen partijen moesten we onze doelstelling noodgedwongen bijstellen. Toch maar kampioen worden. Omdat Ron beter met bitterballen overweg kan dan Ted, nam Ted bord vier voor zijn rekening. Een goede keuze zou later blijken (van die bitterballen dan). Omdat BSV nog “last minute” kampioenaspiraties toonde werd Staunton vorige ronde met ½-3½ afgedroogd. Dit was goed voor ons, nu waren we zelfs al kampioen met 1½ bordpunt. Hoewel ik al meer dan 40 jaar schaak stond ik stijf van de zenuwen. Op het moment dat ik nadacht over mijn achste zet(!), had Ted al veertig 32 zetten gedaan en zijn tegenstander gewoon mat gezet. Ted won snel een stuk in een Italiaanse partij en dan weet je de uitslag al. Dat ik niet alles heb kunnen volgen komt omdat ik zeker een half uur naar de volgende stelling zat te staren (zenuwen weet u nog). Denkt u met me mee.

Zie vervolg aan het einde van het verslag. Zwart won en we waren al kampioen. Wat zat er eigenlijk in die bitterballen? Martijn op bord twee speelde tegen notoire tijdnoodspecialist Ad Speekenbrink. Helaas was Ad recentelijk tot de conclusie gekomen dat als je sneller zet je niet op tijd hoeft te verliezen. Dit inzicht kwam goed van pas en de partij eindigde in remise. Martijn had naar eigen zeggen ergens een mindere zet gedaan waarna een mooie stelling werd verprutst. Dit was niet erg want nu was de winst zelfs al een feit. Marvin had het ondertussen moeilijk tegen Daniel Koopman een bekende van het districtskampioenschap. Marvin speelde voor het eerst e5 tegen e4. In een Italiaanse partij toonde Daniel aan dat rokeren zonde is van de tijd. In plaats daarvan werden alle pionnen richting de zwarte koning gestuurd. Toen Marvin ook nog vrijwillig zijn koning in een penning zette, werd al snel duidelijk dat het een zware avond zou worden. Marvin verloor, maar dat mocht de pret niet drukken.
Terug naar bovestaande stelling. Ik had het volgende bekeken. 8. … Pxe4!! 9. Lxe7 Lxf2+ 10. Ke2 La6+ 11. Dd3 Lxd3+ 12. Kxd3 Pxc3 13. Kxc3 Kxe7. Zwart heeft twee pionnen gewonnen. Wit was helemaal van slag na Pxe4 en na 9.Le2? was het na zeventien zetten 0-1

1. Goorden,J.M.(Johan) 1791 Merkies,M.M.(Maikel) 1642 1-0
2. Verbeek,M.W.C.(Martijn) 1801 Speekenbrink,A.P.J.M.(Ad) 1620 ½-½
3. Jacobs,M.U.(Marvin) 1586 Koopman,D.(Daniel) 1476 0-1
4. Eck van,T.N.(Ted) 1898 Struijs,M.(Martijn) 1406 1-0